"and so peaceful until... "

Sanırım aşık olmak için neredeyse benim bile farkında olmadığım her kriteri geçen bir adamla tanıştım bu gece, ki abartmamak lazım deyip kendimi durduruyorum belki de bilmiyorum. Zaten o adam aşık olunmayacak gibi değil. Hem de elinde tek bir şansı olsa, öldüreceği ilk insanın Björk olduğunu söyleyen bir adam bu.

Olsun.

Björk - Voltaic

Björk - Voltaic Trailer from Trumiko Argh on Vimeo.

Björk'lerde pişip bize de düşse

23 Haziran'da bir yerlerden edinmek lazım. Bana hatırlatsa birisi tam 23'ünde ne güzel olurmuş mesela.

"Björk’s Voltaic: The Volta Tour will be screened nationwide in the USA this June and July. The more than 15 screenings coincide with the release of the very special DVD/CD/VINYL recording Voltaic, which is being released in the U.S. by Nonesuch Records on June 23, OLI in the UK and Universal elsewhere.

Available in five different physical configurations, Voltaic is a lovingly packaged celebration of the past two years of activities surrounding Björk’s Volta—her critically praised sixth studio album, which came out in 2007.

Below are the confirmed screenings and we will be updating the Voltaic Special as well.



CONFIRMED SCREENINGS
June 17 Boulder, CO Boulder Theater
June 19, 20 Anchorage, AK Bear Tooth Theater
June 20 Philadelphia, PA 941 Theater
June 23 New York, NY School of Visual Arts Theater
June 23 Los Angeles, CA The Montalban Theater
June 23 Madison, WI The Orpheum Stage Door
June 23-28 Oxford, MS The Amp
June 23-28 Lake Geneva, WI Geneva Theater
June 24 Minneapolis, MN The Trylon Microcinema
June 26, 27 Seattle, WA Northwest Film Forum
June 26, 27 San Francisco, CA The Roxie
June 26, 27 Bellingham, WA Pickford Film Center
June 26, 27 New Orleans, LA Zeitgeist Arts Center
July 20 Austin, TX Alamo Drafthouse Ritz
(more dates to be announced at www.cinemapurgatorio.com)"

"You're tender and you're tired"

Hiç çaktırmıyorum ama yorgunum bu aralar içten içe. Başlığı ondan öyle attım bir de Manics seviyorum. Bu aralar rüyalarıma fon müziği oldu bu şarkı. Eskilerin eskisi birini gördüm mesela bugünkünde. Bir tek o anladı yorgun olduğumu gariptir ki. Bu beni anlayan insan rolünü rüyamda o kişiye vermem ne garip. Yüzünü bile görmedim halbuki bu zamana kadar.

Kafamın içinde yine ne tilkiler dönüyor bilmiyorum. Onları görebilecek kadar vaktim yok, dolayısıyla buraya da çok vakit ayıramıyorum. Tek yaptığım şey buralara anlamlı görebildiğim videoları yerleştirmek o kadar. Halbuki ben istemez miydim eskisi gibi yazayım, kendimi delik deşik edeyim. Zaten buraya kendime iyilik yapmak için mi yazıyorum kötülük yapmak için mi hala bilememekteyim.

Geçen gün de Swingle Singers konserine gittim. Aslında gitmeyecektim zaten görmüştüm, izlenecek bir şey yok gibi düşündüm falan ama kızkardeşim aldığı bileti finallerine çalışması gerektiğinden bana vermeyi teklif ettiğinde hayır diyemedim. Zaten sabah başımı yastıktan kaldıramadığım o gün boyunca evde oturmuştum. Velhasıl CSO'nun sezon kapanış konseriydi. Pek bir keyifli geçti. Hatta konserin bir yerinde, bizim swinglelar bir şarkıya başlar oldular. Saniyesinde Björk'ün Submarine'ine benzettim şarkıyı. "Yok artık" dedim kendi kendime. Aklıma türlü sahneler geldi, garip hissettim derken, şarkının Unravel olduğunu fark ettim. O sırada yaşadığım heyecanı ve mutluluğu anlatabilecek kelime bulamadığımdan ve yanımda da benim o anımı paylaşacak kimse olmadığından, dün akşam eve dönerken "Yalnızlık çok kötü bir şeymiş, kocam 9 sene önce öldüğünde fark ettim" diyen o yaşlı teyze gibi gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Bir süre durduramadım. O kadar da güzel olmuştu ki, şarkı bitene kadar eşlik etmek isteyip o anı bozmamak için direndim ve o deneyimin içinde olmayı tercih ettim. İyi ki de öyle yaptım. Sonunda salonda kocaman alkışı koparan ilk kişi bendim. Elimde olsa ayağa da kalkardım ama kimse öyle yapmayınca, avuç içlerimdeki kamaşma ve uyuşma ile oturdum oturduğum yerde. Eve gelene kadar hala ellerimi tam olarak hissedemedim. O şarkıyı dinlerken eskiden hissettiklerimi hala hissedemiyor olmam gibi. Ah bu benim tez canlılığım, heyecanlılığım yok mu... Yok olasıcagiller.

Bu sanırım geçen haftanın beni en mutlu eden anıydı. Bu hafta ise mutlu olabilecek bir şeyler bulmaya çalışıp bulamamaktan korkuyorum. O yüzden düşünmemeye çalışıyorum hiçbir şeyi. Bir süre hesapları dondurdum yani. Belli şarkılarla o hesaplar kendilerini buzluktan çıkmış et gibi çözmeye çalışsalar da başaramayacaklar. Başaramayasıcagiller.

Arada buz gibi oluyorum. Tek kelim etmeden domuz gibi susmaktan başka elimde bir şey gelmiyor. Suratsız insanlara tahammülüm kalmadı. Suratsız olmak istemediğimden anlamsız bir gülümseme ve rahatlık ifadesini de takındım. Takıp takıp çıkarıyorum. Bir yerlere gitmekten yine korkmamak için, belli anlarda yine bir şeyleri düşünmüyorum. Meslea bir 1 Haziran gününün başlangıcını geçen sene burada anmıştım. Bu sene anıp anmayacağımı düşünmedim bile. Sadece dün gece saatler 2 Hazian sınırını geçmişken gökyüzündeki kocaman yarım daireyi görüp, hatırladım geride bıraktığım gecenin ne olduğunu ve neler ifade ettiğini. İfade etmeyesicegiller.

Bazen eve vardığımda içimde patlayan renklerin oraya buraya saçılarak, beni odama kadar takip ettiğini ve odamdayken içimdeki o rengarenkliğin grileştiğine tanıklık ediyorum. Oysa yattığım yataktan beni "I'm super, thanks for asking" cümlesini kurdurtacak halde kaldıracak benden başka hiçbir şey olmamalı diye düşünmekteyim, izınt it?

Steyt of Imörcınsi

Muzo sağolsun, şu anda Björk izlemekteyim. Kendisinin (Muzo değil) Royal Opera House'da verdiği konserdeki performansıyla geçen yaz burada izlediğimiz Fatma Girik bozması Björk'ten epeyce farklılıklar göstermekte. En son birkaç ay önce telefonda teessüflerimi bildirdikten sonra beni aramaya yüzü yok zaten. Bunu da okur ve hiç konuşmaz artık. Kendisi bilir.

Harm of Will şahane bir şarkı bunu hemen burada söyleyeyim. "If there is a man about town, It is he" demiş kadın. Daha ne desin...

Geçen gün, delirdiğim zamanlardan kalan son kırıntı sözlerimi de buraya döktüğüm gece yani, 80ler 90lar partisine gittik aslında. Hayatımın film şeridi gibi gözlerimin önünden geçtiği bir eğlence çeşidiydi. O dönemlerde pek alakasız durduğum Türk müziğiyle bu kadar içli dışlı olabildiğim başka bir zaman daha yoktu. Meğerse hepsi bilinçaltımda saklı duruyormuş. Her çalan şarkının sözlerine eşlik edişimde, yüzümde ekşi bir ifadeyle bunları nasıl biliyor olduğuma şaşırdım içimden, dışımdan. Dans ettik, geçen sene Nada civarlarını kasıp kavuran, milyonları peşine takmış ünlü Thriller dansımızı yaptık hatta.

Sonra tabii eve dönüşümle, şu ana oryantasyonumu sağlayacak bir şeylere ihtiyacım var diye düşünürken, Mogwai sağolsun(!) imdadıma yetişti. Sonra ben bir kustum buraya. Rahatladım uyudum sonra mışıl mışıl. Son iki gündür yaptığım pek bir şey de olmadı.

Flight of the Conchords'a başladım bir de. Pek sevimli geldiler herkese geldikleri gibi. Daha devam edeceğim onlara.

Arada dün Masumiyet'i izledim birinin G.'in sözünü tutarak. Filmden sonra onun sözünü hep tutmaya karar verdim.

Bugün ise Sonbahar'ı izleyecektim ki alışveriş yapma ve günümü rezil etmeme isteğim daha ağır bastı. Çıkıp bir şeyler alayım dedim. Nerde abuk şey varsa onları denedim. Aklı başında davranıp almadım ufak tefek şeyler dışında bir şey. Alsaydım bir de aldıklarımı giymek için çeşitli organizasyonlar yaratmak durumunda kalırdım. Bunlardan birisi kıyafet balosu, bir diğeri ise konser düzenlemek ve çeşitli kostümlerle sahne almak olurdu. O kadar fantastik...

Sanırım eski eğlenceli vakitlerime çılgın bir geri dönüş yapmış bulunmaktayım. Aklımda ıvır zıvır bulunmadan, beni mutlu eden ne varsa onlar dışında bir şey düşünmeden gülümseyip dans ettiğim vakitlerin başlangıcında emeği geçen herkese teşekkürler. Hatta birine daha çok teşekkürler. Anladıysan bir işaret gönder :)

Son olarak kapanışı "Björk'ü Google Earth'te nasıl buluruz" sorusuna açıklık getiren Joga klibiyle ile yapma isteği içindeyim. Hatta inanmazsınız ama:

"Emotional landscapes,
they puzzle me - confuse"

Björk - Joga
by Bjork

The Last Shadow Puppets @ BBC Electric Proms 2008

Geçtiğimiz sene bir yaz günü Björk - Earth Intruders'ından sonra bir anda çalmaya başlayan ama her nasılsa yine paylaşılmadığına sevinilen bir şarkı olarak I Want You (She's So Heavy) adlı The Beatles harikasını, bu adamlar böyle coverlamış. Güzel de olmuşmuşmuş. Sonsuza kadar saçmalama isteği içindeyim.


tlsp-i want you(she's so heavy)bbc proms 08 from quaqua on Vimeo

"While you are away, my heart comes undone...

... slowly unravels..."

1month - 1700g - Pneumonia

1month - 1700g - Pneumonia
Originally uploaded by u.wili

Bazen böyle fotoğrafları görünce, ki evet bilerek isteyerek gayet ikiyüzlü olarak sıcak battaniyemin altından ancak fotoğraflardan görebiliyorum böyle görüntüleri, nelerle ilgileniyor olduğumu düşünüyorum. Oranın tasarımı, onun kitabı, bunun müziği, " Aaa Radiohead'in yeni albümü", "Ah kalbim ve kırıklıklarım"...

Bunun gibi daha yüz şey sayabilirim sanırım. Maalesef...

Dünyanın tüm kötülüklerinden ve kirliliğinden uzakta bembeyaz minimal tasarımlı ev fikirleri, güzel bir bilgisayarın beyaz tuşlarından tüm dünyaya ulaşmak, birilerini sanat dehası olarak etiketlemek, film-müzik ve kitaplara dünyanın en büyük şeyleri muamelesi yapmak ve dünyanın bunlarla değişeceğine inanmak, güzel müzik dinleyerek hislere dokunabilmek anlara dönebilmek ve olmayanları da yaratmak ve böylece çok mutlu ve çok üzgün hissedebilmek, bilmemne şişesinin tasarımının harikalığı, onun kahvesi bunun kahvesinden daha güzel şeklinde bitmek bilmeyen saçma konuşmalar yapmak, şarabın hangisinin daha iyi olduğu, bir gece dışarı çıkmak isteyip çıkamadığı için eve tıkılmış hissetmek, gittiği yerlerde Guinness yok diye homurdanabilme ve üzülebilme lüksü, istediği elbiseyi almadığı için üzülmek, ülkeler ve sınırları üzerine anlamsız konuşmalar yapmak, politikadan ve özgürlüklerin konuşulduğu önümüzde ise toplamda dört kişilik bir ailenin bir aylık geçim masrafına eşit gelen bilmemkaç yüz liralık içkilerin olduğu bir masa... Ne kadar da hayatın içindeyim değil mi?

Yapay hislerle geçirilmiş tüm anlarım gözümün önüne geliyor işte. Ardından üzüldüğüm hiçbir sevgilimin fotoğrafına bakınca bu fotoğrafa baktığım kadarki his yoğunluğuna sahip olamadığımı farkediyorum. Bir kilo yedi yüz gram, yüz tonluk bir ağırlık olarak biniyor omuzlarıma. Ciğerlerim teepee şeklini alıyor, bir şeylerin yasını tutuyor. Kendimi ve dolayısıyla insanlığı sevmek daha da zorlaşıyor....

Pagan Poetry in Istanbul

pagan poetry
Originally uploaded by ashitaka*

Böyle bir şey vardı. Şimdi izleyince daha bir garip hissettim. Oradaydım,
daha önde ama tam o hizalarda ve o sıralarda neye uğradığımı şaşırmıştım bu şarkıyla. Tüm yıl biriken sıkıntılarımı tam bu şarkı esnasında akıtmıştım sanırım. Çok güzeldi...

Lav yu!

Björk - Fatma Girik (by neriman köksal)

Sözlükte "neriman köksal" güzel bir benzetme yapmış Björk'le ilgili. Sabah sabah güldüm.

"To shut yourself up is the hugest crime of them all"

Nedense bu aralar pek yazmıyorum. Sanırım yoğunluktan ama tam olarak bu da değil herhalde. O yoğunluklardan ötürü sürekli ertelenen düşünceler içine ancak yatağa uzandığımda girebiliyorum ve bu da ancak uyumadan 15 dakika önce olduğu için, hiçbir düşünce sonlandırılamıyor veya çözülemiyor.

Bu hafta neler oldu diye düşününce, Ma geldi tek değişiklik olarak. Geç saatlere kadar oturuldu, yarasalardan bahsedildi. Nada'daki grubun Come As You Are yorumuna bol bol bok attı kendisi. Güldük. En son kendisini uyandırmaya çalıştım ama uyanmayınca artık işe gitmeye karar verdim ve kendisine istediği zaman uyanıp çıkabileceğini söyledim. Akşam geldiğimde beklediğim gibi yoktu. Ha evet bir de artık kendisinden bana kalan bir paket Pink Elephant'ım var.

İşle dolu bir haftasonu beni bekliyor ama bugün güzeldi. En azından 30 Ağustos'tan beri ilk kez evden çıkmadığım bir gün yaşadım. Çok ilginçti. Ama özel ders verdiğim öğrencim geldi ve işe devam ettim. En azından kendi evimdeydim ama. Arada öğrencimin beyni sulandığı vakitlerde müzikler açtım, kendisini dinlendirdim.

Bu aralar Ankara'nın havası çok güzel. Sabahları üzerime nispeten daha kalın şeyler alıyorum. En azından sabah ve akşam serinliklerini kesebilecek şeyler... Tam sevdiğim havalara giriş yaptığımız günlerdeyiz. İstanbul'a gitme isteğim gitgide artıyor. Bu duruma en kısa zamanda bir çare bulmak istiyorum ama "Nereye divina hanım, nereyeee?!" diyorum. Bu kadar ders dururken nereye hakkaten?

Bazen de her şeyi burada bırakıp çok absurd bir yere gideyim diyorum. Bu bu hafta en sık aklıma düşen fikirlerden biriydi. Ama öyle haftasonu falan değil, temelli bir gidiş bu. Aklımdaki çözülmemiş zımbırtıarı bile gülerek ve heyecanla kendiliğinden bana unutturacak bir yerlere. Arada da All is Full of Love dinliyorum. Sözlerine bu kadar zamandır nasıl bu kadar kayıtsız kalmışım diye şaşkınlıklar geçiriyorum. Sonra bazen küsüp, sevmediğimi söylediğim ne varsa hayatıma dahil edeyim, onlarla barışayım diyorum. Ama bazı şeyleri içim kaldırmıyor. Duruyorum o anda. Zorlamak istemiyorum kendimi. İyi yapıyorum.

Flaş Flaş Flaş!!! The Walkmen 2008 Eylül'üme damgasını vuran grup oldu bir de!

Son zamanlarda her post'ta bunu sayıklıyorum evet ama elimde değil. Kendilerinden başka bir şey dinleyesim yok. Açıp dinliyorum sürekli öyle. Bir de Fujiya & Miyagi dinliyorum aralarda da. Eski albümlerini daha çok seviyorum onların da. Birisi çok şaşırmıştı bir ara Last.fm'deki overall listemde ilk onda onları görünce. Ben hiç şaşırmıyorum.

Dün gece Hartfield adında Japonya'dan bir grupla tanıştırdım kendimi. Grubun elemanlarının Terazi burcu olduğundan mıdır artık bilmiyorum ama L.I.B.R.A adında bir albümleri var. Ben bir albüm yapsam kendi burcumu isim olarak seçmezdim herhalde ama çok da güzellermiş. Shoegaze seviyorum evet, bu grup da tam sevebileceğim türden. Geçen sene Ulrich Schnauss'un Look At The Sky'ına benzer şarkıları var. Hatta pek çok sevdiğim, Asobi Seksu'ya da epey bir benzerlik göstermekteler. Yine gitarlarla örülü, sivri uçları törpülenmiş bir müzik tabii ki. Shoegaze olunca başka türlüsü olmuyor çünkü. Dreampop denen şeyin güzelliği, bahar aylarına yakışması gibi bir gerçek var. Kabul etmek lazım. Myspace sayfaları'na bakmak lazım. Bakın o zaman.

Bir de Pneumonia denen şarkının güzelliğini yeni yeni keşfediyorum. Utanıyorum bundan da. Bir seneyi mi aldı diye sorabilirsiniz ama şarkı öyle anlarıma denk geliyor ki, su seslerinin arasından fısır fısır kendisinin "get over the sorrow girl, the world is always going to be made of this, you can trust in it unless you breathe in bravely" dediğini duyunca silkiniyorum "Sen kork Pnömokok!" diyorum ama bir yerlerde bir alakasızlık seziyorum. Olsun ama düşen omuzlarım dikleşiyor. En azından korkaklığımı bir an olsun defediyorum. Gittikçe susan bir insan haline gelmiş olmaktan utanıyorum, sıkılıyorum. Sonra da diyor ki o yine "understand so clearly, to shut yourself up is the hugest crime of them all". Kendi içsel ülkemin İçişleri Bakanı atadığım Björk'ü Dışişleri'ne geçirsem daha mı başarılı bir seçim yapmış olurum acaba diye düşünüp duruyorum. Sanırım tüm kabineyi elden geçirmek gerek diyor; işe şimdiden başlıyorum.

"your love was sent to me..."

Gittim, geldim. Yazacaklarım ve anlatacaklarım var. Eve geldiğimdeki sinir bozukluğumun üstüne ayrı bir şeyler daha da eklendi onları da yazacağım. Ama şu anda sadece uyumak istiyorum içimde çalıp duran Björk ile. İyi geceler.

"... and leave her be, leave her be..."

Bugün sabah gözümü saat 08:40'ta açtım. Gözlerim daha da açıldı haliyle çünkü 20 dakika yonra dersim başlayacaktı. Hemen kalktım; üzerime bulduğum ilk elbiseyi giyindim. saçlarımı apartmandan aşağıya inerken topladım. Yüzüme gözüme aynada bir kez olsun bakmadan dışarda buldum kendimi. Taksiyle saat 08:55'te işe vardım. 5 dakika içinde kendime gelmeye alıştım. Sonundaysa daha 20 dakika önce uyanmış bir insan olarak derse girdim.

Şu anlattığım sahne bu aalar hiç olmadığı kadar fazla tekrarlanır oldu. Rüyalarımda beni uyandırmayacak ne var, gerçekten çok merak ediyorum zira hatırlamıyorum da hiçbirini. Sanırım biraz uykuya ihtiyacım var.

Yarın bu saatlerde İstanbul'dayım. Önce B.'nin evine gidilecek. Fotoğraflar çekilecek ki zaten ev stüdyo haline getirilmiş bile. Üstüne bir de özel birinin özel bir yerde bir programı varmış. Ona katılmak istiyorum delice. Daha sonraki gün ise B., C., D. ve D. ile kahvaltı yapılacak Bebek'te. Çok eğlenceli bir haftasonu olmasını diliyorum bu haftasonunun. Güzel olacak gibi zaten. Björk bile başlı başına yeter ki daha fazlası bile var. İyi hisler içerisindeyim uzun süredir ilk kez bu kadar yoğun.

Haftanın müzik tavsiyesiyse Hualun adlı taa Çin'de post rock yapan bir grup. Geçende keşfettim kendilerini. Zevkle dinliyorum arada. Nasıl diye anlatmayacağım. Post rock işte. Gerek duymuyorum. Ama arada A Red Season Shade'e benzetiyorum. Epeyce akıcı, rahtasız etmeyen bir tarzları var. Öyle.

Ha bir de eğlenceli bir detay olarak, Montauk Canavarı diye bir şey varmış meğerse. Ben bunu birkaç gün önce Boing Boing'te görmüştüm ama pek kaale almamıştım kendisini; prim vermemiştim. Ama bloguma uğrayanların keywordlerinde bugün bu "Montauk Canavarı" dikkatimi çekti. Bir baktım bana pek bir feyk görünen canavarımsı şeymiş bu meğerse. Nasıl olduysa çeşitli arama motorlarına "Montauk canavarı" yazınca Imagine Room çıkıyormuş sonuçlarda. İnsanların gelmeleri ve gitmeleri bir olmuş. Çok acıdım kendilerine aradıkları bilgiyi bulmak yerine sinir bozucu bir yazıyla karşı karşıya kaldıkları için. Bunun üstüne hemen bir adet fotosunu buraya ekleyeyim de, üzerine pek bir konuşulan ve Montauk'ta kıyılara vurduğu iddia edilen bu yaratıkcağızı görmek isteyenlerin elleri boş kalmasın diye düşündüm. Buyrun efendim, o çok aradığınız canavar budur:

"I'm praying to be in a generous mode, the kindness kind, t h e k i n d n e s s k i n d, share me quietly ecstatic"

Eskiden, birkaç sene önce bir hikaye duymuştum. Bu hikaye, yanyana iki kapı pervazına oturup, üstlerindeki cam tavandan ayı izleyen iki kişiye aitti. Uyanırlardı. Uyanır uyanmaz yerlerini alırlardı. Ellerinde kitaplar, arada birbirlerine bakar, geri kalan zamanlarında da gökyüzünü izlerlerdi. Öyle güzel bir hikayeydi ki eşi benzeri olmadığının bilincindelerdi yaşadıkları hiçbir şeyin. Güzel plaklardan güzel şarkılar dinlerlerdi; gecenin bir yarısı uyanır sokaklarda dolanırlardı. Durmadan konuşurlardı. Akıllarının işleyişi o kadar uyumluydu ki birbirine, biri bir kelime söylediğinde o kelimeye ait söyleyenin evrenindeki yerler dinleyeninkiyle tıpatıp aynıydı. Açıklama ihtiyacı hissetmezlerdi hiçbir sözün ardını o yüzden. Birbirlerinden başka kimsenin onları daha iyi anlayamayacağını bilen iki kişilerdi onlar. Hala varlar ama o zamanlar ona o kadar inanırlardı ki, olan biten her şey bu inancın yüzeyinde on kat daha büyük yaşanırdı. Aslında aynı inanç onların sonlarını da hazırlamıştı diye düşünmüştüm sonraları. Çünkü şu gösterdiği objeleri olağan hallerinden on kat daha büyük gösteren aynaların yanılsamasının bir türüydü bir yandan o inanç. O inanç olmasaydı o kadar pırıltılı yaşayamazlardı hiçbir şeyi belki ama aynı inançla da ilerlemeleri imkansızdı. Mutlaka objenin kendisiyle tanışacak ve gördükleri onları şaşırtacak ve hayalkırıklığına uğratacaktı. Hikayenin sonunda hayalkırıklığına uğramışlardı zaten tam dediğim gibi. Birbirlerine olan benzerlikleri onları birbirlerinden ayrılamaz kılmıştı ama aynı benzerlikler gerçeklerle yüzleşme anlarında birbirlerinden ayırmıştı büyük bir hızla. Onları bir arada tutan o çekim artık aynı kuvvetle onları zıt yönlere itelemişti. Sonra büyüyüp tekrardan karşılaştıklarında, uzunca bir aradan ve hayalkırıklığının ağızda bıraktığı paslı tadı geride bıraktıktan veya artık umursamamaya başladıktan hemen sonra, karşılıklı duydukları sevginin hiç tükenmemiş olduğunu, hala ilk zamanki gibi sapasağlam durduğunu görmüşler ve paramparça olmasından tek bir rahatsızlık bile duymadıkları inançları ve aksine onları gerçeğe daha da yakın kılan inançsızlıklarıyla ilişkilerine devam etmişlerdi sonsuza dek. Her şey hep olması gereken yerdeydi çünkü. Mutlulardı.

Bugün tekrar bu hikayedeki karakterlerden biri olup olamayacağımı düşündüm ara ara. İnanç hakikaten de sağlıksız bir şey diye sayıkladım kendi kendime. İnsanı, olmayan demeyelim de olan ama aslında onun ışığında daha büyük görünen bazı şeylere nasıl da bağlıyor dedim. Bir şeylere delice bağlanmanın ön koşulu inanç ise, hayatında tek bir şeye inanmayıp da başına yıllar sonra gelen en güzel şeye olması gerekenden daha fazla değer vererek hayatının deneyimini kazanmış ve uzun vadede geri dönüp baktığında değer verilen bu şeyin hayatlarındaki bu en sevdikleri hatayı (bkz: my favourite mistake) yine olsa yine yapacağını bilen ama yapacağını hissettiği anda birdenbire korkudan afallayan, ne yapacağını şaşıran benim gibi kaç insan vardır diye düşündüğümde, sadece etrafımdaki insanlardan edindiğim sonuçlardan hiç de yalnız olmadığımı anladım.

Bu sefer "This time I'm gonna keep me all to myself" diyen Björk'ün sözünü dinleyeceğim sanırım -ki kendisi şöyle de diyebiliyor bazen
"undo : if you're bleeding
undo : if you're sweating
undo : if you're crying".

Hayatıma korkak adımlarla devam etmenin bedeli nefes aldığım halde yaşamıyormuş gibi hissetmek halbuki ama beni bu adımlardan vazgeçirecek kadar gerçek ve o haliyle bile kocaman bir şey çıkana kadar zaman öldüreceğim Thom'un dediği gibi. Arada Björk izlerken yaşıyor olduğumu hissetmek istiyorum. Bu da bana bir süre yeter sanırım.

Çok sevip bir o kadar da sinir olduğum bir anane-babanne lafını alıntılayarak bitirmek istiyorum bu yazıyı:

"Hayırlısı..."

"I will take the sun in my mouth and leap into the ripe air with closed eyes"

Hiçbir şey yaşamadığım ama çok şahane yaşıyor gibi yaptığım zamanlarımdan birindeyim yine. Hayatım işten eve evden işe ve hatta alışveriş mekanlarından birkaç mekana gidip gelmekle geçiyor. Eve geliyorum bir şeyler okuyorum güya. Aklım almıyor. Aklım almıyor mu yoksa artık bir aklım hala var mı onu bile bilmiyorum bazen.

Geçen Cuma The Dark Knight'a gittik anlık bir istekle. D. çok istiyordu zaten. Ben de gaza geldim, yapacak daha iyi bir şey yokken gidelim dedim. Öyle çok super kahraman hikayeleri sevmem ben. Fantastik kitaplardan, filmlerden pek hoşlanmam. Bilim kurguyu ise severek okumam ama izlerim her nasılsa. Ama Batman'in yeri apayrıydı. Küçükken bir akşam vakti anne babamın beni götürdüğü Batman filmini anımsadım. Girişte nasıl da heyecanlıydım böyle bi süper kahraman izleyeceğim diye. Halbuki cidden de sevmezdim Superman denen adamı da. Madem bu kadar güçlüsün ve yüzbin tane süper marifetin var, ne diye koca buz kütlelerini yerinden koparıp Afrika'ya atmazsın da ufak tefek gerizekalı New York hikayeleriyle uğraşır durursun diye hayıflanırdım da bol bol. Sonradan birilerinde de aynen bu düşüncelerin olduğunu görmüştüm. Çok şaşırmıştım sanki o zamanlar düşündüğüm şeyler çok özel ve herkesin düşünemeyeceği şeylermiş gibi. Salakmışım.

Her neyse konumuza dönelim. Batman'i Michael Keaton'la, Joker'i de Jack Nicholson'la sevmiştim ben. Hatta heyecn yapıp tekrardan gitmiştim filme mutlu mutlu. SOnraki Batman'lere ise sevmediğim süper kahraman muamelesi yaptığımdan hayatım boyunca tek Batman filmi izlemiş ve süper kahraman kotasını doldurmuş olarak devam etmiştim geçen Cuma'ya kadar. Bu filmi sevmiş olmamın sebebiyse aslında filmin açık seçik Batman değil Joker filmi olmuş olmasıydı gözümde herhalde diye düşünüyorum Jack Nicholson'dan bile kat kat daha iyi, derinlikli bir Joker vardı karşımızda. Siyah-beyaz moronik melodrama karakterler de daha azalmıştı bir de. Gidiniz ve Heath Ledger denen rahmetlinin ne kadar harika bir iş çıkardığını, Christian Bale'ın ise (kendisi benim evrenimde Patrick Bateman olarak anılıyor) Batman kostümü içinde nasıl sinir bozucu bir ses tonuna ve korkunç görünen dudaklara sahip olduğunu görünüz diyorum ben.

Onun dışında, İstanbul'a biletimi aldım geçen gün artık klasikleşmiş, ders sonrası Starbucks'ta Kahve ve Gazete adlı en sevdiğim arkadaşlarımla geçirdiğim birkaç saatten sonra. Yoktu aklımda ama bir anda Varan yazısını görünce karşıda, girdim ve aldım bir çırpıda. Cumartesi akşamı orada olacağım plana göre. Geçen sene de Ağustos'ta gitmiştim İstanbul'a hatırlanırsa. Bugün de kardeşim G. ile Tunus'tan aşağıya doğru inerken, gözümün önüne geçen sene tam da bu aralarda bilet aldığım vakit tam o caddeden yine kardeşim G. ile aşağıya doğru inerken biriyle yaptığım telefon konuşması geldi. O zamanki heyecanlanmalarımı düşündükçe garipsiyorum. O zamanda yaşayan sanki ben değilmişim gibi geliyor ve evet nasılsa aklıma geldi ama hala ellerime bakıyorum sabah uyandığımda ilk iş olarak (tam şu anda da Björk "He offers a handshake, crooked five fingers, they form a pattern, yet to be matched" diyor). Neyse.

Tüm bunlar olurken, Pink Elephant'ımın sonuncusunu konserde içmek üzere saklama kararı aldım. Çok erdemli bir karar bu tabii. herkes bu kadar kolay ve rahatça alamıyor böyle ciddi kararları.

Björk kadar güzel kendimi fiade edebilseydim, hayatımda başka ihtiyaçlarımı umursamayabilirdim gibi geliyor kendisinin Vespertine'ini dinlerken. Sonra kendimden utanıyorum beni benden daha iyi anlatabilen biri olduğu için. Halbuki güya, en iyi yaptığım şey buydu bir zamanlar. Yine sustuğum zamanlardayım herhalde. O halde Björk yazsın benim yerime:

iwillwadeouttillmythighsaresteepedinburningflowers
iwilltakethesuninmymouthandleapintotheripeairalivewithclosedeyes

todashagainstdarkness
inthesleepingcurvesofmybody

ishallenterf i n g e r sofsmoothmasterywithchastenessofsea-girls
willicompletethemysteryofmyfleshwillicompletethemysteryofmyflesh
myflesh

la la la la la la la la la la la la la

"I wanna fly, never come down..."

Bugün H. ile konuşurken, last.fm'in yeni arayüzünden bahsettik. Bok gibi olmuş bence dedim. O sevdi. Bense bir kere her fasiliteyi parça parça ayırmanın, ortalığı lunaparka çevirip, tüm konsepti mıncık mıncık yapıp oyuncağa çevirmenin bir anlamı yok dedim. o ise tüm bunları alışkanlıktan söylediğimi halbuki her şeyin çok güzel göründüğünü söyledi. Bense hala alışkanlıktan değil, hakikaten kötü tasarım olduğun düşündüğümden böyle dedim ve hala da diyorum. Hep derim hatta!

O sırada kendisinin Amerika dönüşünde ne kadar değiştiğinden bahsetmeye başladı bana. İnsanlarla ilişkilerini bikaç aydır saçma sapan hale getirdiğini söyledi. Başkalarının "H. sana ne oldu?" şeklindeki şaşkın tepkilerini anlattı. Ama uğraşıyormuş düzeltmek için de. Ona yeni last.fm gibi olduğunu söyledim. Ben de benim durumumum da çok benzer olduğunu ve fakat benim durumu düzeltmek için zerre kadar kımıldamadığımı da ekledim. Sanırım müziği öne çıkarmak için yapılmış yenilikler dışında tasarımına hiç dokunmamış bir last.fm'e benziyorum ben de diye düşündüm.

Bugün eve dönerken güzel şeyler düşünmeye çalıştım. Son birkaç günü kazasız belasız atlattım derken, yine gereksiz huysuzluklar yaptım. Ona buna laf attım, dalga geçtim. Yoktan yere anlamsız cevaplar verdim. Tüm günün sonunda o günü çiğneyip posasını buraya saçmalayarak tükürdüm. Bugün onun attığı mail olmasaydı kendime gelmeyecektim herhalde.

Bir ay içinde güzel yazılar yazmayı planlıyorum. Hakikaten güzel yazılar. Zaten Dream beyefendi ile yapılacak projeler var bizi bekleyen taa İngilterelerden. Birkaç gerekli maildan sonra o iş için kolları sıvamak lazım. Bu aralarki negatif tüm enerjimi kanalize edebileceğim kadar pozitifliğine güvenebildiğim bir kaynağım var artık gibi düşünmekteyim.

Ağustos ayının ilk günlerinde İstanbul'u ziyaret etme planlarım var tabii uzun süredir. Björk sağolsun konsere geliyor zaten kendisini izleyeyim diye. Bugün Hidden Place çalmaya başlayınca kulağımda, kendisinin ne kadar benden olduğunu tekrardan hissettim. Sanırım Björk kadar iyi olan başka bir kadın sanatçı yok benim dünyamda. Kendisi gibi güçlü ve bu kadar doğru ifadelerle kendimi anlatabilseydim, nasıl bir noktada olurdum şimdi bilemiyorum. Bilmeye çalıştığımda yetenek yoksunu anlamsız bir insanım ben deyip köşeme çekiliyorum içimde apayrı bir sinirle. 3 Ağustos'ta hasetimden çatlayacağım ama neyse ki alacağım zevk o ya da bu şekilde çatlamış yerlerimi yapıştıracak, kırıklarım yerlerine oturup pürüzsüzce kaynayacak. Mutlu oluyorum şimdiden bunu bildiğimi farkettikçe.

Daha çok mutlu olmak istiyorum. İyi hissetmek istiyorum. Ha bir de "turnusol kağıdı" lafının doğru yerde kullanımından bıktım; yanlış ve alakasız bir yerde gördüğümdeyse "salak" deyip geçiyorum. Bunun yerine başka bir kelime türetilsin istiyorum ve şu sözlerle bitiriyorum bu yazıyı da:

"I wanna live life, never be cruel,
I wanna live life, be good to you."

"... Was it something like this i wished for?"

Hiçbir şeyin olmadığı, her şeyin olağan hızında ilerlediği bir gün daha. Sabah uyuyacağımı düşünürken, anne telefonuyla uyanıp, yapılması gerekilenleri dinledim kendisinden. Kardeşim onların yanına gidiyodu. O yüzden bana da bir kaç iş düştü. O kadar da güzel rüyalar görüyordum ki, hatırlıyorum da annem bana direktifler verirken, hala o rüyaları sürdürmeye çalışıyordum. Ama sağolsun, kendisinin telefonu olmasaydı o güzel rüyalardan hayata uyanırken çok canım yanacaktı. O direktifler sayesinde zaten her şeyin böyle olması gerekiyor gibi bir ruh haline bürünüp, rüyanın ayrıntılarını irdelemedim bile ki uyanır uyanmaz rüyalarımı yorumlamaz ve hatırlamaya çalışmazsam o rüyanın o günkü etkisini en aza indirgemiş oluyorum. Ama ne zaman ki gözümü açtığımda rüyamı hatırlamaya çalışıyorum ve hatta hatırlayacağım kadar sorgulama yapabileceğim zamanım oluyor, o günüm yoğun olarak o rüyanın etkisinde geçip gidiyor. Güzel bir rüyaysa, hayatımın o kadar güzel olmaması ve gelecekte de öyle bir ihtimalinin bulunmadığına olan inancım yüzünden koca bir günde yapılan tüm aktiviteler yavan ve hatta anlamsız, boş, gereksiz ve can sıkıcı hale geliyor. Bu mantığa göre, rüya kötüyse, hayatımın o kadar kötü olmadığı sonucundan tüm günümü şükederek geçirdiğim gibi bir varsayım yapılabilir ama yapılmamalı çünkü işler öyle değil. Rüyamın kötü olması durumunda, sadece uyandığım an her şeyin geçip gittiğini anladığım o bir anda şükrediyorum Nefes alıyorum kocaman. Sonra uyandığım hayatıma döndüğümde, o kötü rüyanın tortusu o gün yaşadığım her şeyin bende yarattığı anlamsız hisleri birkaç katına çıkarıyor, dörtle beşle çarpıyor. Çıkan sonuç o rüyanın oluşturduğu hisler bütününden farksız oluyor.

Bazen tüm hayatımın bu hisler ve düşüncelerle geçeceğini düşünüyorum ve geriye dönüp baktığımda gördüğüm manzaranın beni o yaşımda fazladan daha da mutsuz edeceğini düşünüyorum. Bunu düşününce de bir telaş kaplıyor içimi, ki kolay kolay telaşlanan bir yapım da yoktur. O telaşla, yaşamak istediğim şeyleri zaten yaşamış olduğumu ama hepsinin de umduğumdan daha kısa süreli deneyimler olduğunu farkediyorum. Onları tekrardan elde etmenin olanaksızlığıyla karşı karşıya kalıyorum ve sonra öyle bir fırsatta da hiçbirinin ilk seferki mutluluğa benzemeyeceğini bildiğimden koca bir tatminsizlik oluşuyor içimde. Ama belli de olmaz tabii... O mutlulukları yaşarken sonrasında böylesine canımın yanabileceğini öngöremediğim gibi, canım yanarken de ilerde karşıma çıkabilecek olası mutluluk anlarını öngöremeyebilirim deyip kendi kendimi rahatlatıyorum. Üzerime o telaş yüzünden giydirilen, elimi kolumu bağlayan deli gömleğini çıkarıyorum ve aynaya baktığımda kendimi bembeyaz hafif yaz kıyafetleriyle görüyorum. Elim kolum açıkta, rüzgarı hissediyorum. Eteklerim uçuşuyor hatta...

Arada, panikten daha iyi başka bir şey yaratamayacağımı düşünüyorum.

Wanderlust açılıyor bir anda tam yazının sonuna gelmişken. Şarkının tümü benim ağzımdan çıkmış gibi ama şu sözler daha da bir kulağıma çalınıyor. Diyor ki:

"Wanderlust! Relentlessly craving
Wanderlust! Peel off the layers
Until we get to the core"

Daha gelememişim demek ki oraya.

The Dance of the Hours

Bu gece The Clientele'nin en güzellerinden The Dance of the Hours'u dinlerken, bugün yaptığım saçmalıkları ve absürdlükleri düşünüyorum. Kendime gelmek istiyorum en kısa vakitte. Bu ben değilim gibi geliyor bazen.

Fısıltılarla subliminal mesajlar yollayıp birilerini yanına çağırmak için yapılmış bu şarkı sanki. Dinledikçe o sırada düşünülen insanlar bir anda yanı başınızda beliriverecek gibi oluyor. Dinledikçe dinliyor insan, 40 defa dinlersem belki bir şey olur diye.

Björk üç tane konserini geçen ay sonu ve bu ay başı itibariyle iptal etti üstüste. 10 Ağustos'a kadar doktor tavsiyesiyle sesini kullanmaması gerekiyormuşmuş, o da iptal edip insanlara paralarını iade ediyormuşmuş. Keşke iade etmese de "biletler sizde dursun, bir ara bozdurursunuz konserime girerken" deseymiş diye düşünüyorum zira 3 Ağustos'taki İstanbul konserinin de akıbetinin böyle olmamasını diliyorum. Hayatımın yarısında kendisini çok insana gerçek gelemeyecek kadar fazla olan duygularımın İzlanda'lı elçisi seçmiş olmamın bu dilekte payı büyük tabii.

Bomboşum. Birileri alnıma "Fill in the blanks" yazsa ve birileri bu yönlendirmeye uyacak olsa, ne kadar zamanda tüm boşluklar doldurulur bilmiyorum. İçimde yüklemleri, nesneleri, özneleri bilinmeyen onca cümleye kelime bulunabilir mi, onu da pek kestiremiyorum. İyisi mi ben yatayım, rüyalardan uyanmak istemeyeyim. Sabah kalkınca yüzümü yıkayayım, güne güzel bir şarkıyla başlayayım.

"Now it feels like my body is meant to react..."

Bugün Björk'e biletimi aldım nihayet.

Aldıktan sonra da ilk Björk dinlediğim zamanlara gittim. Hayatımın yarısı bu kadını dinlemekle geçmiş onu farkettim; şaşırdım. Hoşuma gitti kendisini görecek olmam. Gerekirse Kuruçeşme Arena önünde kamp kurarım olabilecek en yakın yerden görebilmek için kendisini. Bu zamana dek sözleri ve ifade şekliyle kendisini İzlanda şubem olarak bildiğim bu küçük kadını dinlerken nasıl bir şekil alacağımı merak ediyorum.

Aklımda başka fikirler de var ama buraya yazmayacağım ki planlarım gerçekleşsin. Öğrendim ki ne kadar çok insanla paylaşırsam planlarımı, o kadar gerçekleştiremiyorum. Efterklang-Kloy Gyn dinlerken şimdi, bu şarkıyı dinlerken ne çok plan yapmış olduğumu da anımsıyorum bir yandan ve sonra o planların, hayallerin nasıl da suya düşmüş olduğunu... "Orada burada anlatırsan, dayanamayıp konuşursan olacağı buydu zaten; biliyordun" diyorum içimden kendime. Kilit takmalıyım ağzıma, ellerime, ayaklarıma bazen.

Kloy Gyn sonunda Antitech gelir. Birbirini tetikler durur bu iki şarkı. Antitech'i dinlerken, sözlükte başlığına sözlerini çıkarıp yazdığım an geldi. Neyse... Hiç girmiyorum böyle şeylere. Hemen bu döngüye dahil etmek için sizi şuralara buyur ediyorum o halde:

Antitech
Kloy Gyn

İyi geceler.

Marjinal Fayda

Björk'un son videosunu birkaç kez açıp izledim ben 22 dakika önce geride bırakmış olduğumuz Çarşamba gününde. Bir tanesinde cidden oturdum izledim, diğerlerinde ise ara ara göz attım, o orada kendi halinde seyrederken, ben kendi işimi yaptım. Her izleyişimde de Björk bu klibi iyi ki Michel Gondry'e bırakmamış dedim. Yine antin kuntin işlerini, artık izleyip bıktığım, kendine göre naif buluşlarını sıkıştırırdı ve bu Björk gibi her yaptığı işte kendini yenileyen ve aşmaya çalışan bir kadına hiç uymazdı diye düşünmekteyim.

Peki benim gibi The Science of Sleep'sever bir kişi ne oldu da Michel Gondry için böyle şeyler söyleyebiliyor? Aslında her şey geçen gün A.'un bana, şu buraya da koymuş olduğum ayakkabılı film sahnesiyle pek bir sevmiş olduğum Miranda July'nin bir kısa filmini göndermesiyle başladı. İzledim. İzledim... Ama nedense bir şeye benzetemedim. Hemen buraya da koyayım bir izleyin. Sonra konumuza dönelim.



Şimdi ilk başlarda hepimizin hoşuna gidiyordu değil mi, bu kadar teknoloji içinde yaşarken bir anda çocukluğumuzdaki basit oyuncaklara benzer hayallerin içinde kendimizi bulmak. Sonra bu oyuncaklarla tekrar çocuk olduğumuz bir hayalin içine bir iki saatliğine filmlerle dalabilmek büyük bir lüks. Eternal Sunshine of The Spotless Mind'ı ilk izlediğiniz anı bir düşünün. O filmdeki her imge nostaljikti sanırım. Karakterlerin içinde bulunduğu durumdan tutun da kullanılan objelere kadar hepsinde çocuk oyununa benzer bir şeyler vardı. Aslında o sıralarda çok etkilenebileceğim halde bu film bana bir şekilde itici gelmişti ama neyse... Sonra The Sciene of Sleep'i izlediniz. Arada bir de Miranda July'nin naif sahnelerle dolu Me And You And Everyone We Know'u vardı. The Science of Sleep'te isminin aksine bilimin dokunmadığı, tamamen işçilik dolu olan o sahneler hepimizi o saf tarafımızdan yakalamıştı.

Bunlardan önce ise Gondry'nin en belirgin işleri yine Human Behaviour, Army of Me, Hyperballad, Jóga ve Bachelorette klipleriydi. Sonra da Knives Out vardı ki o klibi de çok sevmiştim bazı yerlerini yine eski kliplerine benzetmiş olsam da. Hepsini delice sevmiştik. Neden? Çünkü teknolojinin ve içinde veya üzerinde insan dokunuşunun olmadığı her şeyin yüceltildiği dönemlerde, teknolojiyi de kullanarak içindeki her şeyin üzerinde parmak izlerinin göründüğü işlerdi hepsi de. Kıyıda köşede kalmış ve unutulmuş insan deneyimlerini izlediğimiz bu filmlerde bilgisayar programları sadece o parmak izlerini daha belirgin hale getirmek için kullanılmıştı sanki.

Ama ne zaman ki Declare Independence'ın klibini izledim, o zaman farkettim ki artık Gondry'nin dehası olarak nitelendirilebilecek o çocuksu oyuncak keşifleri artık beni etkilememeye başlamış. Her bir yanı saran iplerin her birinin ucunun Björk'un önünde duran insanlara bağlı olması, sonra Björk'un özgürlüğünüzü ilan edin diye insanları uyandırmaya çalışırken hoparlörden çıkan bu iplerle bu insanları etkilemesi beni zerre kadar etkilemedi. Halbuki benim kafamda bu şarkıyı dinlerken ne güzel klipler çekilmişti. Şarkıyı alacalı bulacalı renklerle dolu bir görüntünün üzerine koysalardı daha bile güzel, daha bile etkileyici olurdu. Şarkı zaten yeteri kadar mesaj bağırıyor; o klibe hiç gerek yoktu bana göre ki hala aynı şeyleri düşünüyorum. Yani artık ipliklerle, oyuncaklarla bir jenerasyona kendini sevdirmiş bu adamın artık bu Fransız naivetésinden sıyrılması lazım diye düşünüyordum açıkçası. Akıllı olduğunu kanıtlayan bir ton yaratıcı iş yapmışken hala aynı şeyleri üretiyor olmak ona batmalıydı ben burada onun işlerinden çoktan sıkılmışken diye düşünmüştüm. Hala da öyle düşünürüm.

Her neyse, July ise yine aynı nedenden bu filmini izlediğimde sinirlendiğim bir başka yaratıcı insan. Evet bir insanın her işinden aynı yaratıcılığı ve zekayı beklemek yanlış ama bu kadar da umarsız olmamalı insan sanki. Bir bakıyorum bu kadın güzel işlerinden sonra artık düğme yapımına soyunmuş ve düğmeleri de tuzdan, ondan bundan yapıyor. Belki eğleniyordur kendi bunları yaparken ki eminim eğlendiğine ama artık salt büyülü bir gerçeklikle insanları etkilemeye çalışırken yaptıklarıyla saçmalıyor diye düşünüyorum. İçinde zeka gıdıklayıcı hiçbir şey yokken düğmeyi tuzdan yapsan ne olur, çataldan yapsan ne olur ki bu insanların bu ufak şeylerden heyecan yaratmaya çalışmaları, basitleşeceğim ve daha derin olacağım derken içi bomboş filmler, klipler çekiyor olmaları beni epey sinirlendiriyor.

Anlıyorum diğer yandan da. Uzun mesafe koşucuları adımlarını ufak ufak atarlar ve yavaş koşarlar ki sonraya nefesleri ve enerjileri kalsın. Bu insanlar ise öyle çıkışlar yaptı ki bu alanda, ilk seferde bir anda, çıkmaları gereken merdivenlerin yarısını aldılar sanki. Bu noktada yaratıcılıklarını çıkış kaynaklarını tekrarlayarak tüketmelerinin de bir anlamı yok ama. Yani eğer artık eskisi kadar değişik bir şeyler gelmiyorsa aklına, hayalgücün eskisi kadar etraflıca kurgular yaratamıyorsa hiçbir şey yapma; yapıyorsan da ortaya "Bunu ben yaptım" diye atma bir anda; otur evinde sıkılana kadar izle -ki eminim ki oturup iki defa izleseler sıkılmalarına yetecek de artacaktır . Yoksa bu şekilde onları seven ve takdir eden benim gibi bir sürü insanı, filmlerini izlerken enayi yerine koyulmuş hissine sürüklerler ki bana öyle oluyor sıkça bir süredir.

Bu yazdıklarımı müziğe uyguladığımızda ise bu zamana kadar başarılı olan sanatçıların neden başarılı olduklarını anlayabiliriz sanırım. İlk aklıma gelen Radiohead ve Björk, ilk çıktıklarında nasıl müzik yapıyorlardı şimdi nasıl müzik yapıyorlar diye düşününce bu sanatçıların aslında zaman zaman tökezlediğini, beğenilmediğini, yerden yere vurulduklarını ama daha sonra risk ala ala oldukları hale geldiklerini ve oldukları yerlerde yanlarında başka tek bir sanatçıya bile yer olmadığını görebiliriz. Sırf risk alabildikleri, bir önceki albümlerinde onlara tapan insan kitlelerini kendilerine bağımlı kılmak ve kendi ceplerini doldurmak için aynı tür müzikle bir sonraki albümlerini doldurup dinleyicilerini manipule etmedikleri için daha da çok saygı duyuyoruz kendilerine sanırım. Sonuçta yaptıkları müziklerin çeşitliliği onların gelişimlerinden ve değişimlerinden kaynaklanıyor ise, onları dinleyenlere gösterdikleri saygı değiştikleri ve dönüştükleri halleriyle bir sonraki sefere hem onları zaten dinliyor hem de henüz dinlememiş olanları da kendi noktalarına çekebilmeye çalışmalarından rahatlıkla anlaşılabilir. Ve işte aynı nedenden, yaratıcıyım diye ortaya çıkıp kitleleri kendine hayran bırakan ve beklenti içine sokan bu tür sanatçılar artık kendilerini geliştirip başka şeylere dönüştürmedikçe hiçbir şey yapmasınlar.

Marjinal fayda denen bir şey var, birileri çıkıp söylesin şunlara yoksa Coldplay olup çıkarlar, haberleri yok.