"Say my name whisper it"

Nasıl ki yaşadığımızın toprağın altında kaybolanları bulmak için arada bir kazı çalışması yapmak gerekiyor aynısını zihne de yapmak lazım. Zihnin derinliklerinde kaybolmuş anılar, o an bize ne hissettirdiyse, şu an da onu hissettirebiliyor. Tarihi bir esere dokunup, onun neler görüp geçirdiğini hissetmeye, anlamaya çalışmak gibi, anıların yapıştığı anlarda neler hissettiğimizi düşünmek, şimdilerde yaşamanın bir anlamı kalmadığı zamanlarda en büyük hazinemiz haline gelebiliyor. Unutmak kötüdür evet ama sırf sonra unuttuklarımız karşımıza çıktığında yaşadığımız tarifsiz hissiyatlar sayesinde iyidir de. Bir yaşanmışlık, bir kişi, bir şey unutulabilir belki ama o anı, o kişiyi, o şeyi, bizi oraya götürenlerle birlikte unutabilmek, ciddi bir hafıza sorunu yok ise kişinin istese de başaramayacağı bir şey. Bunun için şükretmek gerektiğini düşünüyorum.

O yüzden evet, unutmak, sonradan farkına varmadan ama her nasılsa bilerek bir yerlere serpiştirdiğimiz kırıntıları takip ederek hatırlamak koşuluyla dünyanın en güzel şeyidir bazen.

Birkaç saniyelik zaman yolculuğu

Carrie'nin Big'in kravatını bağladığı sahne.
Uzun zamandır yaşamadığım zaman yolculuklarının tek tük kalmış harekete geçiricilerinden biri.
En son kravat bağladığım ana dönüş. Taksim, kırmızı, siyah, bağlayamayış, pes ediş, gülümseme...
İçinde bulunduğum zaman ve yerden birkaç saniyelik kopuş.
O süre içinde boş bir bakış.
Suratımda birkaç saniye önceki ifadenin asılı kalması.
Kendime geldiğimde yüzümü toparlama gerekliliğini hissediş.

Son.