"On days like today, you have no words"

Şimdi ben bu albüme ayrı, albüm kapağındaki resme ayrı aşık oldum. Album art'a neden aşık oldun diye soracak olursanız, tam da Weird Fishes dinleyerek kendimi hasta etmeye başladığım bir ara, kendimi okyanusun dibinde bulduğum -ki dikkatli okuyucu hatırlamalı o şarkı için ne yazdığımı- ve oralara inerken "I'd be crazy not to follow you tabii ki canım" diye saf saf atıp tuttuğum zamanlardan farklı çıkış yollarının da olduğunu göstermek istemiş Mono. Yani Mono burada bana seslenmiş, hepiniz dağılabilirsiniz. Zaten tüm albüm de "Winter Songs" temalı: Pure as Snow (Trails of Winter Storm) -ki en güzel şarkıları bence bu albümdeki- ve Ashes in the Snow falan... Tam kulağa takıp kış uykusuna yatmalık.

Onun dışında bu hafta Perşembe, Cuma ve Cumartesi günlerimi Cepa'da film izleyerek geçirmeyi planlıyorum; malum !f var. Bir şeyler listeledim ve sürekli değişiyor o liste ama bakalım sonunda hangi filmleri görmeye gideceğim, merak içerisindeyim. Tam da film izlemeye yeniden başlamışken pek keyifli geliyor kulağıma, şu anda bu hafta.

Dün hiç hesapta yokken alışveriş yaptım. Hatta bir arkadaşıma birkaç gün önce "bana yaklaşma bu gece pek bir evil'ım dedim" tam da buraya öyle olduğumu belirten bir yazı yazmışken. Sonra dün tam alışverişimi bitirmiş eve gelmişken aynı arkadaşım tıkladı pencereme. Bu sefer alışveriş yapmış olmakla tüm evillığımı üzerimden attığımı söyledim ve mutlu mutlu iletiştik. Alışverişin gerçekten de benim için böyle bir etkisi var sanırım. Ya çok mutluyken yapıyorum; böyle aptal aptal etrafta kelebekler gibi sekerek geçirdiğim zamanlar çok geride kaldı ama hatırlıyorum da en son öyle bir dönem geçirdiğimde sürekli bir şeyler alıyordum kendime. Bir de tabii dünkü gibi kendimi içimdeki kötü niyetli ve had safhada zararlı hislerden arındırmak ve bunların kimseye bulaşmaması için kendimi alışverişe verdiğim zamanlar oluyor ki bu zamanlar senede birkaç kez uğruyorlar bana çeşitli sebeplerden dolayı. Bu sefer sebebini ben de anlamış değilim aslında. Ama aldığım şeylerin fiyatlarıyla hissettiğim zararlı his veya mutluluğun doğru orantılı bir ilişki içerisinde olduğu rahatlıkla söylenebilir. Bu seferki kötü niyet büyükmüş sanırım biraz.

Barzin çok güzel bir grupmuş. "Good songs, who needs them?" diyorlar Acoustic Guitar Phase'de. her seferinde "Ben işte ben" diyorum. Susuyorlar bir süreliğine ama amnezi hastaları kendileri sanırım. Durup durup aynı şeyi tekrarlıyorlar.

Ha bir de az önce kristensenn'e dediğim bir şeyi not alalım buraya ki yeri geldiğinde açıp gösterelim birine:

"Kelimeleri ve ellerini iyi kullanan insanları çok seviyorum." Ek olarak bir de yer yön algısı gelişmiş olunsun zira kaybolan insanlar karşısında tahammül eşiğim çok düşük. Ona göre.

Son olarak demek istiyorum ki:

"Now you should come
With your lovely face
That you keep locked away"

İçimden geldi ne yapayım?!

Lovely Head - Weird Fishes

NOTCOT sağolsun, bu sabah güzel görüntülerle güne açılış yapmamı sağladı. Hemen koyayım iki videoyu da.


Solar, with lyrics. from flight404 on Vimeo.


Weird Fishes: Arpeggi from flight404 on Vimeo.

"hit the bottom and escape"

Ben normalde böyle biri değilim.

Böyle biri hiç değilim. Rahatım, sakinim, kimseye karışmam, bulaşmam. kimseye böylesine hayalkırıklıkları için kızmam çünkü kimseyi hayatımda hayallerimi kıracakları noktalara koymam. Onlarla ilişkilerimi hep doğru yerlere koyarım. En azından öyleydim birkaç ay öncesine kadar.

Sonra ne olduysa bir şeyler oldu. Böyle kapkaranlık bir oda haline geldi burası da içim gibi. Mesela ben bu kadar içmezdim. Hiçbir şeyi bu kadar da beni dağıtacak yerlere koymamam gerektiğini öğrenmiştim bir şekilde. Şimdi iyileşmem lazım acilen diyorum ama acilen yapılan hiçbir işi sevmiyorum. Attığım her adımdan korktuğum bu zamanlarda ise iyisinden bir arınma programına sokmam lazım kendimi. Hem bedenen hem de manen... Çok yordum kendimi. Ona buna üzül derken dinlediğim her müzik hüzün olmuş. Ufacık sevgi sözcüklerinden arkama bakmadan kaçar hale gelmişim. Burası "Imagine Room"du... Ona en çok üzülüyorum.

Kedim bile bu durumdan o kadar rahatsız ki, son bir aydır kendisine fırlatılmış tek bir oyuncak yok. Yattığım yerde onu yanıma alıp mıncıklamaktan, yatarken "Hadi Paul, yatıyoruz" diyip onu yumuşak karnından yukarı doğru çekmekten başka hiçbir şey yapmıyorum onunla. Halbuki en çok oyuna ihtiyaç duyduğu zamanlar onun... Kendim de dahil herkesi her şeyi boşlamışım.

Geçen yaz dinlediğim müzikler gibi eğlenceli ve umut verici başka şeyler dinlemekten korkuyorum. Diyorum ki yine içimden en derin neredeyse oralara bir ulaşayım. Yetmiyor daha da derine inmeliyim diyorum anlamsızca. Nereye kadar ama değil mi? Sorarlar böyle bir gün.

Weird Fishes/Arpeggi için bir şeyler yazmışım Ekim ayında. Nereye kadar diyince aklıma ilk gelen şey bu şarkı oldu. Hatta sözlüğe de yazmışım bir şeyler, sınırlarla ilgili. Buraya da geçireyim istedim:

"in rainbows'un ilk seferden kendine aşık eden şarkısı bu olsa gerek diye düşünüyorum. önceden kayıtlarını dinlemiş olmanın verdiği bir aşinalıkla demiyorum bunu. ilk dinlediğimde de en az şu anda bilmemkaçıncı kez dinlediğimdeki kadar zevk alarak dinlemiştim. öyle bir şarkı ki bu, başından "i get eaten by the worms and we're fishes" kısmına kadar enstrümanlar ve sözler hep bir arada dinleyeni denizin derinliklerine batıyor hissine sokuyor. tam o anda ise sanki hala devam ediyor olan bu dibe doğru inişin ortasında bir anlık pause tuşuna basılıyor, her şey yavaşlıyor... slow motion bir film karesi gibi, büyük bir kargaşanın arasındaki farkındalık anı gibi... sonra her şey kaldığı yerden devam ediyor. daha da derini varmış onu görüyoruz. birilerinin peşinden nereye kadar gidebilirsiniz gibi bir soruya şarkının bu anında gözünüzde canlanan yerle cevap veriyorsunuz. işte orası birisi için gidebildiğiniz en derin yer sanırım...

şarkıyı her dinlediğimde ise

"i'd be crazy not to follow
follow where you lead"

kısmında bu grubu ne çok sevdiğim aklıma geliyor. her seferinde de o sözleri kendilerine armağan ediyorum mırıldanıp..."

Ben bu entryi yazarken bu kadar derin olacağını düşünmezdim okyanusun derinliklerindeki dehlizlerin. Girdapların bu kadar derine indiğini de tahayyül edememişim. Meğerse baya derinmiş her şey. Birinin peşinden, onun gözlerini görmeden bile takılıp gidebiliyormuş insan.

"i'll hit the bottom
hit the bottom and escape
escape"

Şşşşş...

Hayat...

... ne garip, weird fishes falan...