"to be so haunted by a touch"

7
Originally uploaded by robdobi

Rüyamda "Ö. The National'ı çok sever" demişti blogunda. Ben de üzerime alınıyordum. Üzerine alınmak iyi bir şey değil, o yüzden bu sabah üzerime alınmadım.

Gidip bir duş alayım ve üç gündür görmediğim öğrencilerimi göreyim artık.

"I Won't Be No Runaway Cause I Won't Run"

Bunu diyen birini bırakmamak lazım. Çok güzel.

The National - So Far Around The Bend

The National'ın Dark Was The Night adı altında Red Hot adlı AIDS yardım organizasyonu dahilinde çıkarılan toplama albümdeki yeni şarkısı bu. Albümün geri kalanında My Brightest Diamond, Bon Iver, Iron & Wine, Beirut, Yo La Tengo gibi isimler de var. Bunlar bir gün de ben ölmeden bana gelip çalsalar. Salonumda bir köşede biri inse diğeri çıksa sahneye. Sahne de büyük yemek masası olurdu. Öyle bir şey olursa hepinizi çağıracağım, söz. Ama önce doktordan öleceğime dair rapor almam lazım. Sağlık ocağında da yazıyorlardı değil mi?

"Now I know i'm not so important..."

"Geçen sene bu zamanlar" diye bir kalıbım var benim de bir çok insanın olduğu gibi. Her sene bir önceki o sıralarda ne yapıyor olduğunu sürekli sorgulayan biri olduğumdan, Mayıs'ın bu zamanında bir depresif hale girmiş bulunmaktayım. "Geçen sene bu zamanlar" ile başlayan cümlelerin devamı, şu anda kötü ruh haliyle sonuçlanıyor. Çünkü bakıyorum cümlelere hep bir sevinç, umut, mutluluk dolu ki son 4-5 senedir bu kadar mutlu olmamıştım geçen sene bu zamanlardan başlayıp Kasım'a kadar devam eden süre içinde olduğum kadar. Şimdiye bakıyorum sonra; ortada o kadar mutlu edecek bir şeylerin yokluğu bir yana, o kadar mutlu olmayı bile istemiyor, her şeye, olabilecek her mutluluk noktasına ket vurup duruyorum. Nokta koyuyorum sonuna bir daha bu kalıpla başlayan cümleler kurmamak için söz de veriyorum ama senelerin alışkanlığı kolay kolay bırakmıyor peşimi. Her sabah uyandığımda "geçen sene bu zamanlar" diyerek uyanan bir insanmışım. Bunu farkettim bu vesileyle.

"Geçen sene bu zamanlar gecenin bir yarısı, şimdi olduğu gibi oturuyordum şu anda oturduğum yerde. O uyurken ben konuşup duruyordum. Kendini anlatmaktan bıkmış bir insan olarak, bunu yapmaktan zevk alıyordum. Daha ne olsun değil mi?"

Daha fazlası yok. Olanı da bitirdim. Şimdi azıyla yetinmek istemiyorum. Bugün telefonum ve iPod'umun şarjı olmadan sıkıntıyla dışarda dolandım. Niye şarj etmedim ki çıkarken diye de hayıflandım. Her an birileri arayacak ve şarjım bitecek veya bir şarkı dinlemek isteyeceğim ama henüz şarkı bitmemişken iPod'um kapanacak diye sinirlendim kendime. Benim de durumum aynı işte. Ortalıkta şarjı az olarak dolanmak yerine, şarj olup her an her şeye açık olarak, hiçbir şeyi durdurmadan, aman kimse bana bulaşmasın olan enerjimi de çalıp götürmesin diye sıkıntılara girmeden yaşamak istiyorum. Otto'da fındıklı votkayı Windows'un Safety Mode'unda değil, yüzümde kocaman bir gülümseme ile içmek, beni her arayanla saatlerce ilgilenmek, İstanbul'da muhtelif mekanlarda çağrışımsız yürümek, orada yaşamaya tam gönüllü olmak istiyorum. O zamana kadar kimse bulaşmasın bana, tamam mı?

"Everywhere you go is swirling,.."

Bazen hapşırmaya başladığımda durduramıyorum kendimi. Seviyorum bunu.

"Bone up"ın ne demek olduğunu buldum az önce. Şöyleymiş:

Informal To study intensely, usually at the last minute.

Bunun dışında hayatımda sevdiğim çok fazla şey kalmadı bu üstüste hapşırıklarım kadar. Standart olan şeyleri bir yana koyuyorum. Nedir onlar, hemen sayalım: Aile, arkadaşlar, Paul, müzik, sevilen belli aktiviteler vs...

Bunlar dışında öyle bir şey çıksın istiyorum ki bazen, bir anda her şeyi unutabileyim onun dışındaki. Bir süre bu standartlar olmadan yaşayayım onların eksikliğini hissetmeden. İçim dışım o çok sevdiğim yeni şey olsun. İlk akla gelen "aşk" seçeneğini hemen eliyorum ama izninizle. Zira kendisinden koşarak uzaklaşıyorum bana yaklaştığını görünce. O zaman da ne kalıyor geriye bilmiyorum.

Cumartesi gününü alışveriş merkezinde arkadaşları ağırlayarak geçirdik K. ile. Birileri gitti, birileri geldi. Alışveriş Manzaraları'nan fırlamış hallerimiz, konuşmalarımız ve yaptıklarımızdan sonra Peppermill'de güzel bir şişe şarap, yiyemediğim bir tabak spagetti ve sonrasında eve dönüş... Üretilen hiçbir şeyin olmadığı ve bu yüzden sonunda sıkıntı biriktirdiğim bir günün sonunda gece gece otururken atılan birkaç mail... En sonunda da yatak: günün en anlamlı ve üretken kısmı. En azından rüya görüyorum; bilinçaltım çalışıyor, boş durmuyor. Büyükşehir çalışıyor tadındaki sloganlar geldi aklıma şimdi.

Bugünse aklım o kadar dağınık ki, Seinfeld'in bir bölümünde Elaine'in dönen tekerleklere bakıp ağzından salyalar akacakmışçasına dalıp gitmelerine benzer bir hal içindeyim. Hiçbir konuya odaklanamıyorum. Saçmalıyorum. Dün K.'a "Hayatımda bir değişiklik olsun istiyorum anlıyor musun?" diye çıkıştım, o da bana "Evet, ben ve mağazadaki herkes biliyoruz artık bunu" dedi. Utandım biraz.

Hiçbir şey istediğim gibi değil; hiçbir şey istediğim kadar rahat değil; hiçbir şey tam değil; hiçbir kedi benimki kadar güzel değil; hiçbir yatak benimki kadar rahat değil. Hayatımın şu noktasında durumumu bu kadar güzel özetleyen başka bir söz dizimi bulamazdım sanırım.

Bir de başlık bulamadığımda yazdıklarıma, ne yazdıysam yazayım siliyorum her şeyi.m Kapıyorum pencereyi. Hayatım için de bir başlık bulamadığımdan olsa gerek, kapadım kendisini bir süreliğine. Bulana kadar da böyle kalsın artık, ne yapalım...

"You're the tall kingdom I surround..."

Bazen siz farkına varmadan birisi girermiş hayatımıza, tüm yaratıcılığını kullanarak her şeyi bizim için daha güzel yaparmış. Bu da binlercesinden biriymiş. Bu sözleri çok mutlu olduğum bir anda dinlerken, bu düşüncenin olağanüstü olağanlığına takılıp kalırdım; o takıldığım yerde mutluluğuma mutluluk katardım herhalde. Şu anda bu halimde ise, bu sözlerin benim için dünyanın en absurd söz dizimi olmasının yanısıra, içimde dokundukları yerler gayet basit ve bayat noktalar. Epey de nokta atışı yaptılar hatta. Olağanüstülüğünü geçtim, olağandışı bile değil. O yüzden böyle sözleri gelecekte eğer mutlu bir anımda duyarsam, bu dediklerimi okuyayım, sarhoşluktan uzak bir kafayla ne neymiş, ne değilmiş göreyim diye yazıyorum.

Diğer yandan The National denen, bu yazıma bir şekilde damgasını vuran, mutluluk anlarımda kulaklarımda çınlayan bu grup ise, yine bu halimde ağzımda buruk tatlar bırakmakta. Apartment Story'nin klibi pek bir hoş, bendeki yerleri pek bir nahoş. Umarım bir gün bu gruba hakları olan o değeri gönül rahatlığıyla vereceğim. Şimdilik gönül rahatsızlığından dolayı kendileriyle pek barışık değilim, kendimle olamadığım gibi.

"but i’ll be with you behind the couch when they come
on a different day just like this one"
(Bu kısmı kopyaladığım kaynak... Sana artık hiçbir şey diyemiyorum.)

Bir önceki yazımda Pagan Poetry'e yazdıklarımı okudum dün o yazıyı yollamadan hemen önce. O yazıdaki sözler öyle akmışlar ki içimden, o sözlerin o şekilde doğalca dışavurulması çok garip geldi okurken dün onları. Bu kadar safça yazabildiğim, içimdeki temel noktaları kendiliğinden ve hiçbir kapalılığa ihtiyaç duymadan, "ikame" eden sözleri kullanmadan ifade ettiğim öyle bir şeyin hayatıma bir daha giremeyeceğinden korkuyorum. Girmesi ise apayrı bir korku unsuru. İki korku arasında ilkini tercih ediyorum her seferinde. Diğerinin beni götüreceği yer belli değil çünkü. İlkinin götürdüğü yer de Pagan Poetry yazımın beni şu anda getirdiği yer ne de olsa. Daha ne kadar dibe inebilirim ki?