"Little Bit"

Bu sabah saat 08:30'da çalacaktı telefonumun alarmı ve fekat o alarm çalmadan beş dakika önce Muzo Bey aradı ve bana Lykke Li dinletti gözümü açar açmaz. Zaman farkları arada işe yarıyormuş diye düşündüm sonra. Sonra hep işe yarıyor aslında ama kullanmasını bilen için öyle dedim sonra. Velhasıl türlü salak mesajlardan sonra Muzaffer bana bir şarkı daha dinletti ki ona da "salağım ben" şeklinde mesajımdan sonra ":)" mesajına karşılık "confirmation message received" diyordum ki üşendim. Sonra yatakta bir süre yatarken güzel şeyler düşündüm. Little Bit iyi geliyormuş sabahlaı, aklınızda olsun.

Sonra keyifle üzerime güzel bir şeyler giyindim. Yola koyuldum. Dersime girdim. Bitti 01:30'da. Eve gelene kadar saat üç olmuştu. Eve geldiğimde Paul'un benle oynamak için yaptığı salaklıklara dayanamayıp, elime aldığım saçak türü ne varsa Paul'u biraz hareketlendirdim. Eğlendik beraber. Sonra Reset için yazmam gereken iki yazı vardı. Birisi Parenthetical Girls idi, diğeri ise Fujiya & Miyagi.

Parenthetical Girls'ü bir sene önce last.fm'de gezinirken keşfetmiştim. Pek hoşuma gitmişti albümleri. İlginç sözlere sahipler. Bir kere hayatımda onlar gibi söz yazan başka bir grup tanımıyorum. Hani sözler çok abstrakt olur anlaşılmaz ama sevilir, bazı MOgwai ve Radiohead şarkıları gibi arada. Veya tamamen aşk meşk üzerine olur şarkılar. Veya havadan sudan, veya işte kavramlardan bahseder durur şarkılar. Ama bu adamların şarkıları masif olarak ergenlik cinselliği, ahlaki yaptırımlar ve kadın erkek rolleri gibi konular. Kendilerini tamamen cinsiyet temasına kaptırmış bunlarla ilgili şarkılar yapan bildiğim tek grup anırım. Ve öyle güzel kelimeler seçiyorlar ki bunu yaparken, anlıyorsunuz öylesine rastgele yapılmazdığını hiçbir şeyin. Bir de kendileri daha bir orkestral bir yapıyı benimsemişler. İlginç coşkulu bir hal amış müzikleri üç tane birden fazla enstrüman çalan müzik insanlarını da gruba dahil edince. Artık daha efendi gibi giyiniyorlar öyle eskisi gibi saçları başları dağınık değil. Dışarıdan pek bir efendiler içleri ise aynı. Entanglements adlı son albümleri tavsiye etmelik tam.

Fujiya & Miyagi ise 2007'nin yaz başında bana tanıtılan bir gruptu. Hemen ısınıvermiştim. Hatta o kadar ki şimdi grup Last.fm'deki tüm zamanlar listelemde ilk onda yer alıyor. O fısıltılı ritmleri çok sevmiştim. Transparent Things ne zaman canım sıkılsa sarıldığım birkaç albümden biriydi bu sene boyunca. Listede ilk onun içinde yer alabildiğine göre düşünün ne kadar sıkılmış canım artık...

Neyse, bu adamların ki dört kişiler bunlar, Lightbulbs adlı son albümü epeyce sevimsizdi. Knickerbocker'la ilgili hemen dinler dinlemez bir yorum yapmıştım zaten pek vasat bulduğuma dair ilk single olan bu şarkıyı. Tüm albümün öözetiymiş meğerse o şarkı. O kadar sevdiğim Transparent Things'ten sonra böylesi bir hayalkırıklığı yarattığı için Fujiya & Miyagi'yi kınadım durdum yazımda da. Kın Kın Kın!

Şimdiyse sıkıcı Pazar günüme bir adet Fuji elmayla devam ediyorum. Cidden elma yiyorum. Bunu da burda yazacak kadar sıkıcıyım, evet.

Dün gece Frank Sinatra gecesiydi. Pek güzeldi sonrası biraz sıkıcılaşsa da. Sonra konuşuruz. Bai.

"Vanilla Strawberry, Knickerbocker Glory"

Dersteyken bugün bir ümitle herkese Cumartesi ders olmadığını söyledim. Hakikaten de sanıyordum ki bu Cumartesi 30 Ağustos. Ama tabii değilmiş. Hem tarihten haberdar olup, hem de bu derece nasıl salaklaşır insan sorusunun cevabını sıcaklara bağlamak isteyecek kadar halim yok kendime yüklenmeye.

Bu demek oluyor ki H. haftaya Cumartesi geliyormuş, tüm o dilekler bir hafta sonraya sarkıyormuş önceki postta.

Bloc Party'i çok sevemeyenlerdendim. Bu gece "Intimacy" adındaki yeni albümlerine bir bakayım dedim taze taze. Ve fakat vokalin o sesi oldukça dinleyemeyeceğimi bir kere daha anlamış bulundum. Hemen kapatıp, Tracey Thorn'un ferahlatıcı sesine bıraktım kendimi.

Bugün bir de bu senenin olayı mıdır benim için bilmiyorum ama, senelerdir görmediğim, kendiliğinden ilişkimi sonlandırdığım bir arkadaşımı sabah sabah dersanede gördüm. Almanya'da yaşıyor aslında kendisi. O yüzden çok şaşırdım gördüğüme de. İngilizce öğrenmeye gelmişmiş çünkü orada okuduğu ikinci üniversitesinde bu dili bilmeyen bir tek o kalmışmış. Benim dersime girseydi çok eğlenceli şeyler düşünebilirdim kendisiyle ilgili. İlginçtir ki, bu sene kopan ilişkilerim tekrardan karşıma çıkıyorlar sanki onları revize etmemi bekliyorlarmış da, bu durumu gözüme gözüme sokmaya çalışıyorlar gibi geliyor artık. Bakalım...

İşte ise yüz ton ağırlığın altına girmiş gibiyim. Sırtımda kocaman bir dünya var da ben bir tepeye çıkmaya çalışıyorum gibi gelmişti mesela taa haftanın başında. Şimdiyse ilginç bir rahatlık ve yaptıklarından çılgınca bir tatmin olma hali var bende. O yük hala var. Ama o yükü taşıyabilecek kadar da güçlü olabildiğim için varmış meğerse. Ben o güçte olup olmadığımı bilemediğimden epey düşüncelere dalmıştım oysa ki. Hayat ne garip, işlerin tıkır tıkır istediğin gibi geçip giderken. Ha bir de "Vapurlar falan" diye devam edeceğimi sandınız siz değil mi? Onaylıyorsanız 1'i, Onaylamıyorsanız sağ alt köşedeki kare tuşuna basınız.

Diğer yandan, dün büyük hevesle, geçen sene bana biri tarafından tanıştırılmış ve hemen akabinde delice dinlemeye başladığım Fujiya & Miyagi adlı çakma caponların yeni promo cd'leri çıkmıştı; onu dinleyeyim diye heves ettim. Ve fakat duyduğum şarkı beni hiç şaşırtmadı. Hatta, her sezon vitrinine baktığımda aynı şeyleri yapmaktan bıkmadılar mı diye düşündüğüm Lacoste'tan farksız olmuşlar. Alıcısı mutlaka olacaktır. Hiç kimsenin Knickerbocker'ın "Vanilla Strawberry" diye başlayan, tadı her zamanki gibi olan bu şarkısına karşı koyamayacaktır. Velhasıl ben geçen sene, özellikle de geçen senenin yazı esnasında boyum kadar bu fuji elmalarının içine battım ve tüm hayatım boyunca bundan sonra hiç dinlemesem de yetecek kadar Fujiya & Miyagi dinlemiş olduğumdan yeni şarkılarını da duyana kadar bu Knickerbocker'ı dinlememe kararı almış durumdayım. Kendilerinden ricam Fuji elmasından Granny Smith'e dönüşmeleri... Ltfn, pls, tşkrlr.

"Could"

Bu sandalyeden istiyorum. Alın bana bundan.

Bugün sükunet içinde geçti. Sabah havaalanından çıkarken kulağımda bitter şarkılar vardı. O çıkışı pek sevmesem de bugün güzeldi. Havaş'tan inip taksiye bindiğimde başka bir anı hatırlayıp "Tunalı'ya" demem ve sonra hemen gidilecek yeri düzeltmem ayrı bir gariplikti ama olsun.

Bugün güzel şeylerden bahsedesim var ama elle tutulur bir şey de yok hani öyle belirgin. Ama içimde güzel bir şeyi alıp, onun güzelliği anlatmak için sabırsızlanan bir hal var. Tüm bunlar dışında Y. aradı az önce. Buraya geliyor. Güzel şeyler olacak onunla beraberken diye umudetmekten başka bir şey diyemiyorum şu an.

Haftaya Fujiya & Miyagi konserine gidesim de var, gitmeyesim de. Ne yapacağımı bilememekteyim. Gidersem hem görmek istediklerimi göreceğim hem de konseri izleyeceğim. Epeyce seviyorum çünkü grubu da. Gitmezsem bu aralar sakin kalmak isteyen ruh halim evin içinde huzurlu huzurlu dinlenecek. Bakalım...

Bugün birkaç gündür ve hatta son zamanlarda yaşadıklarım sonrasında hesapçı insanlardan ne kadar hazzetmediğimi yeniden keşfettim. Arada unutuyor çünkü insan bazı şeylerin varlığını karşısına çıkmayınca. Görmezden geldiğim ufak tefek hesaplar peşindeki insanlara zerre kadar değer vermiyorum. Herkes böyledir sanırım. Yani kimse istemez böyle insanları ama görmezden gelebiliyor bazen insanlar bu davranışları. Benim görmezden gelemediğim, şapşallıkları yüzünden enayi yerine koymaya çalışırken yaptıkları işi ağzına yüzüne bulaştıran; üç kuruşun hesabını yapan fırsatçı ve otlakçı insanlar hiç hoşuma gitmiyor, kaldıramıyorum da artık. Hayatımdan birer birer dökülsünler istiyorum çünkü elimi kolumu kaldırasım, kendilerine tek söz söyleyesim bile yok. O kadar kaale almıyorum kimseyi.

Ama mesela masterplan insanları vardır ya hani. Her şeyi kurarlar kafalarında, her durum için birkaç tane alternatif planları vardır. Hesapları başka birinin anlayamayacağı kadar ayrıntılı ve komplikedir. O insanlardan da hazzetmememe rağmen saygı duyuyorum onlara. O yüzden bunlardan hayatımda bulunsun; arada bir kafalarının içine girebilmek için kafamı çalıştırayım; onları anladıkça aklımda yeni yeni klasörler açayım istiyorum. Bu tip uzun vadeli hesap kişileri en azından cinfikirlilikleri ve uyanıklıkları saygı duyulası hem. Bu da bir meziyet çünkü. Diğerleri gibi karın tokluğuna çalışmıyorlar. Bana Benjamin Linus lazım. Hazır Türkçe de biliyoruz, karşılıklı dertleşiriz. Belki bana da türlü türlü manipulasyonlarla bir şeyler yaptırır. Seve seve yaparım sanırım.

Başlıktaki "could" ne güzel bir modal verb'dür diye düşündüm bugün. Hem geçmiş, hem şimdi, hem gelecek... Bir de "-ebilmek". "Can"in sertliği de yok. Daha ne?

2007'nin nasıl oluyorsa birçok insan için hala sürüyor olduğunu biliyorum bir de. Bitmedi, hala devam ediyor; söylemedi demeyin.

"I read your star sign before I read mine"

Fujiya & Miyagi konseri varmış 2 Mayıs'ta Babylon'da. Myspace'leri tarafından da onaylandı bu konser hatta. Hep üzen şeyleri değil biraz da eşzamanlı olarak beni mutlu eden bir şeyi yazayım istedim. Hastasıyım bu grubun, bana kim tarafından tanıtıldığını umursamadan hem de -hatta az önce sözlükte bu grubun başlığına yazmış olduğum yazıyı görmeseydim hatırlamazdım bile bu ayrıntı bilgiyi ya her neyse...

Aklınızda olsun! Bu da tanımayanlara bir tanıtım videosu. Tepe tepe izleyin. Ben öyle yapmıştım.