"Your health throughout life has been either very good"

Şu başlık var ya; nasıl yalan of off...

Bugün Cepa'ya gitmemiş olmam çok güzel çünkü son beş günümü orada geçirdim, daraldım. Dün Synecdoche New York'a gittik. Hayatımın filmleri listesi gibi bir şey yapsam ilk sıralardan girecek bir filmmiş. Ayrıca yazasım var hakkında bir şeyler ama şimdi değil çünkü şu anda en büyük "baş"belam sinüzitle cebelleşmekteyim ve hasta olmamak için elimden geleni ardıma koymamaktayım. O yüzden kendimi çok yormadan iki satır bir şeyler yazmak istedim.

Bu beş gün boyunca izlediğim filmlerden Uprise ve Lynch üzerine olan o belgesel beni hiç tatmin etmedi. Lynch'le ilgili olan had safhada sıkıcı ve anlamsız detyalara sahip, Uprise ise izlerken beş defa "çıkalım mı artık" dediğim bir filmdi. Tüm bunlarla ilgili aha güzel şeyler yazmak istiyorum o yüzden filmlerle ilgili susuyorum şimdilik. Love seatlerde oturmak güzel ve rahatmış bir kere onu öğrendik. Bir daha uzunca bir süre Cepa'ya gitmek istemiyorum. Peppermill'den, Burger King'ine, Kuki House'undan Schlotzsky'sine kadar her köşesinde anılarım oldu artık. Şu anda mağazaların vitrinlerine kadar anlatabilirim.

Şimdi az biraz ateşim olduğunu farkettiğimden, kısa süre içinde kendimi uyku moduna geçirmeyi düşünüyorum. Yukarıdaki başlığın devamında bir de şöyle bir şey söylemiş astrocum benim için: "or you have had the capability of quickly recovering from illness."

Görelim bakalım.

R u still in it?

Mogwai dinliyorum delice.

Cepa'da gördüğüm bir adama aşık oldum. Evet aşık oldum. Desperately seeking him. Aşk öyle bir şey olmalı. Bir anlık ve karşılık olmadan. Uzun sürmemeli. Bir anda hissedilip tüketilmeli. Son kullanma tarihi var çünkü. Ama gerçekten aşık oldum ben. Birilerine hala aşık olabildiğini hissetmek şahane!

"Ghosts in the photograph never lied to me..."

Bugün içimde birini daha Apple ailesine katacak olmanın mutluluğu vardı. Kızkardeşim Apple'a attığı tüm o boklardan sonra bir gün elinde 16lık (yaş gibi oldu değil mi) iPod Touch ile geldiğinden beri hayatta herkesin bir gün bir Apple oyuncağı olacak diyordum ki D. dün bana bir iPod'da kendisinin istediğini söyledi. Ben de onu yalnız bırakmadım tam da onun istediği gibi. Cepa'ya gidildi. Apple Premium Reseller'dan 80 gblık bir iPod almayı umarken, 160'lıkla çıkıverildi. Çocuklar gibi şendik. Bana neyse artık.

Sonra... Birkaç gündür Lost'un 4x02'sini izlemeye çalışıyorum. Evet, bu kişisel Lost tarihimde bir ilk. Tam izleyeceğim diye oturuyorum başına, takriben yirmi dakika sonra uyuklamaya başlıyorum. Yorgunum çok. Ne kadar uyusam yetmiyor. Geçen on aylık sürede çılgınca ayık geçirdiğim gün ve gecelerin ("What was that for?") acısı çıkıyor sanırım.

Esenboğa'ya beş dakikalık mesafede bir yerlere gidiyorum son bir aydır. Her gidişimde o camisiz minarelere gözüm takılıyor. Arada kulağımda "Ben otelde kalacağım" diyen bir ses yankılanıyor. O yolda, üzerindeki tüm anıları tüketene kadar gitmek istiyorum ve sanırım başarılı olacağım.

Biri var Koç burcu. Bir yerde tek sevdiğim adam kendisi. Verdiği ayarlarla, söylediği sözlerle beni çok eğlendiriyor. Pazartesi ve Perşembe günlerini tek eğlenceli kılan kişi o. "The Fountain" diyince ben, o Duchamp diyor. Daha ne olsun! İyi ki var işte.

Geçende Medea rüyalarımla ilgili ilginç bir çıkarım yaptı. Onunla ilgili daha net noktalara vardığımda yazmak üzere kendime bir hatırlatma bırakıyorum bu yazıya ve artık yatayım diyorum.

Uyku hiç bu kadar güzel gelmemişti.