"Geçen sene zaman"lar geldi yine oturmaya

Bugün B. ile konuşurken, Prag-Viyana arası kaç saatlik bir yolculuk olacağını merak ettim. Sonunda bulduk. Meğerse sadece 2 gün 12 saatmiş. Google Maps sağolsun bize harika yol anlattı. Baya uzun bir direktif listesi verdi bize. 164 adımda nasıl Prag-Viyana yolculuğu yapılır, üşenmemiş anlatmış sağolsun. İlahi Google Maps diyorum buradan.


Birkaç güne kadar her şeyin daha güzel olmasını istiyorum. Hiçbir sorun çıkmasın. İçim bir rahatlasın, ki ben de rahat rahat yazılar yazayım buraya uzunca süredir yazmadığım kadar dolu.

Bir de geçen sene bu zamanlarda Leb-i Derya'da oturuyorduk ahh. ("Geçen sene bu zaman"lara başlarsam kötü olur, susayım.)

Ayrıca Yo La Tengo ne yapmış yine öyle? Mercurial mısınız nesiniz? O By Two's nedir mesela? Bayılmakölmeksüreklidinlemekistemek albümü olmuş bu. Beni bu grupla tanıştıran insana içten teşekkürler dilemek ve acaba hatırlar mı diye düşünmek.

"Now I know i'm not so important..."

"Geçen sene bu zamanlar" diye bir kalıbım var benim de bir çok insanın olduğu gibi. Her sene bir önceki o sıralarda ne yapıyor olduğunu sürekli sorgulayan biri olduğumdan, Mayıs'ın bu zamanında bir depresif hale girmiş bulunmaktayım. "Geçen sene bu zamanlar" ile başlayan cümlelerin devamı, şu anda kötü ruh haliyle sonuçlanıyor. Çünkü bakıyorum cümlelere hep bir sevinç, umut, mutluluk dolu ki son 4-5 senedir bu kadar mutlu olmamıştım geçen sene bu zamanlardan başlayıp Kasım'a kadar devam eden süre içinde olduğum kadar. Şimdiye bakıyorum sonra; ortada o kadar mutlu edecek bir şeylerin yokluğu bir yana, o kadar mutlu olmayı bile istemiyor, her şeye, olabilecek her mutluluk noktasına ket vurup duruyorum. Nokta koyuyorum sonuna bir daha bu kalıpla başlayan cümleler kurmamak için söz de veriyorum ama senelerin alışkanlığı kolay kolay bırakmıyor peşimi. Her sabah uyandığımda "geçen sene bu zamanlar" diyerek uyanan bir insanmışım. Bunu farkettim bu vesileyle.

"Geçen sene bu zamanlar gecenin bir yarısı, şimdi olduğu gibi oturuyordum şu anda oturduğum yerde. O uyurken ben konuşup duruyordum. Kendini anlatmaktan bıkmış bir insan olarak, bunu yapmaktan zevk alıyordum. Daha ne olsun değil mi?"

Daha fazlası yok. Olanı da bitirdim. Şimdi azıyla yetinmek istemiyorum. Bugün telefonum ve iPod'umun şarjı olmadan sıkıntıyla dışarda dolandım. Niye şarj etmedim ki çıkarken diye de hayıflandım. Her an birileri arayacak ve şarjım bitecek veya bir şarkı dinlemek isteyeceğim ama henüz şarkı bitmemişken iPod'um kapanacak diye sinirlendim kendime. Benim de durumum aynı işte. Ortalıkta şarjı az olarak dolanmak yerine, şarj olup her an her şeye açık olarak, hiçbir şeyi durdurmadan, aman kimse bana bulaşmasın olan enerjimi de çalıp götürmesin diye sıkıntılara girmeden yaşamak istiyorum. Otto'da fındıklı votkayı Windows'un Safety Mode'unda değil, yüzümde kocaman bir gülümseme ile içmek, beni her arayanla saatlerce ilgilenmek, İstanbul'da muhtelif mekanlarda çağrışımsız yürümek, orada yaşamaya tam gönüllü olmak istiyorum. O zamana kadar kimse bulaşmasın bana, tamam mı?