"For the first time in June"

Eveet, nihayet son zamanlarda blogumun renklerinden hiç memnun olmayışım buranın bu hale gelmesine ön ayak oldu. Bembeyaz, tertemiz oldu her yer. Yukarıda gördüğünüz benim gözlüğüm. L.'in yani fotoğrafı çeken insanın deyişiyle "faceglasses". Oradan beni çekmeye çalışmıştı geçen sene bir ara kendisi. Çok da güzel bir fotoğraf olmuştu. Ben de dün bilgisayarımı temizlerken bu fotolara rastladım. Ağustos 2008 sonu olmalı bu. Hatta bu fotoğrafın çekilmesinden bir gün önce de baya keyifli bir gece geçirmiştik. Hemen bir adet kanıt sunalım efendim.



L.'e bilmeden buraya header olacak bu fotoğrafı çektiği için teşekkürler ediyoruz buradan efendim. Eğer ki istemem senin odanın fotoğrafını çekmiş olmayı diye yan çizmeye kalkarsa, buradan kendisine tezindeki Starbucks'ta sarma konulu fotoğrafı kimin verdiğini hatırlatmak isterim. Çok adiyim, evet.

Bu aralar içimde mutlu hisler sezinlemekteyim. Buraları tertemiz yapma isteğimin ardında da bu yatıyor olabilir. Her güzel histe saçmalamaya meyilli bir hale gelmiş olmama karşın güzel bile idare ettim şimdiye kadar. Pencereden içeri giren güneş ışığından bile rahatsız olmuyorsam ben, yakın vakitlerde ilginç bir hale dönüşeceğim sanırım.

"Müzik nooldu müzik?" diye soracak olan varsa, şimdiden otursun oturduğu yere. Bu ara kendimi Cymbals Eat Guitars, Patrick Watson, Dumb, Asobi Seksu dinlemeye vermiştim ki, bu sabah gözümü My Bloody Valentine diyerek açtım. Aklımda Lose My Breath vardı. Tabii sadece o şarkıyla ve bu grupla sınırlı kalamadım. The Jesus and Mary Chain'e kaptırdım. Sonuç ise mutluluk verici. Uzun süredir kendimi evin içinde bu kadar rahat ve huzurlu otururken bulmamıştım.

Neyse işte, bir ara ava çıktığımda yeni bir şeyler bulursam ortaya atarım, beraber yeriz işte. Şimdilik Cymbals Eat Guitars'ın like Blood Does'ını dinlemeniz için Bozuk Kaset'e yönlendiriyorum sizi. Şimdi şarkıyı upload edemeyecek kadar üşengecim de.

"And baby, my heart's been breaking"

Kimse bilmez ama benim mor battaniyemin altında çok şeyler olup bitiyor. Fesatlık yapmayın lütfen, hemen anlatıyorum son olanları.

Bugün çok acaip bir rüya gördüm. Bradford Cox benim evime geliyormuş. Cymbals Eat Guitar'ı (bir yazı yazmaya başladım da dün onlarla ilgili, burada da edeceğim iki çift lafım olacak) nasıl Deerhunter'a benzetirsin diye konuşuyordu bırbır. Ben de dinletiyordum, bak valla benziyorsunuz diyerek. Sonra ben birilerini çağırıyordum eve. Hep beraber eğleniyorduk. Sonra ben konser vermelerini ve benim bu konseri organize edebileceğimi söylüyordum. O da olur valla gibi hevesli bir tepki veriyordu. ben de başlıyordum çalışmalara. O sıradaysa birileri bizi bir sinirlendirdi ve ayrıldılar yanımızdan. Ben tam o anda uyandım ve uyanırken "Hep o gerizekalı yüzünden işte ya" diye bir şeyler söylendim kendi kendime. Güldüm sonra yüzümü yıkarken durumu farkederek.

Zamanında pek bir sevdiğim gruplardan Placebo geliyormuş. Brian'ın o güzel suratı için gideyim diyorum bu sefer.

Interpol dinlemekten had safhada zevk aldığım dönemlere dönüş yaşıyorum. Bugün The New ile Leif Erikson'u birkaç kez dinledim gelirken eve. The New'ı ilk gerçekten farkettiğim zamanlara dönüş, sonra otobüsün bir kasis üzerinden geçerken beni hoplatmasıyla dünyaya geri dönüş. Yüzümün aldığı şekli merak ettiğimden iPod'un etinden sütünden faydalanırcasına bir hamleyle arkasını çevirip ayna olarak kullanmak ve gördüğüm görüntüden hala ve nasıl oluyorsa hala memnun olmamak. Sonra sözlerin ne kadar gerçek olduğunu farketmek yine bilmemkaçıncı kez ve durağa geldiğimi farkedip inmek. Temiz havayla kendine gelmek. Şu paragrafın üzerine buraya The New eklememek olmaz tabii.

Interpol - The New


Garip haberler, ordan burdan duyulanlar ve gördüklerim bana içimde yaşayan ama bu zamana kadar farketmediğim o yaratığı gösterdi. Haleluya!