"so i locked the door"

"Saçlarımı tel tel öperdi. Uykuya dalardım. Klimt'in elinden çıkmış tablolara dönüşürdük. Benim saçlarımdan dökülen çiçekler onun vücudunda saf renge dönüşürdü. İçimde barınan ve benden beslenen tüm o ayrıntıları sadeleştiren tek şey oydu."

İnsanların sinirleri gerim gerim geriliyken sessiz kalmaları o gerilimi daha da can sıkıcı yaparken, durumun daha kötüye veya daha iyiye çevrilmemesi için tam da bu sessizliğin gerekli olması epeyce ilginç geliyor bana.

Aslında geceye daha güzel devam edesim vardı ama Husbands and Wives izleyeyim diye bilgisayara taktığım dvd bir anda kendini görünmez kılıp, olduğu yerden çıkarılmayan hale geldi. Tabii ki çıldırıp yaklaşık bir buçuk saatimi onu slottan çıkarmaya harcadım. Durumu hallettiğimde ise anlık bir rahatlama ile bir adet sigara içtim. Sonra tüm gün üzerimde olan o gerginliği yeniden hissetmeye başladım. O sırada benimle iletişimde olan bazı insanlara arada ekrana bakarak bağırdım ama hiç belli etmedim. Sustum genelde. Yatayım artık falan dedim hatta birkaçına. Eğer buraları okuyorlarsa, uyumadım ben, burdayım ve hala içimdeki sıkıntıyı bir yere boşaltamadığım için kafamın içinde voltalar atıyorum.

Arada ufak ufak söylendikleri anları daha da eğlenceli kılması planlanmış sözlerin birikip birikip böyle zamanlarda insanın içinde patlaması, geleceğin zaten neolacakbilinmezliğini daha da belirsizleştirmesi üzerine söylenecek elbette bir şeyler bulunuyordur ama söylersem daha da saçmalarım diyerek susayım en iyisi bu konuda.

Yarına yine bir öğledensonrasıparkseansı beni bekliyor olacak. Biraz kitap okumak ve ağaçların gölgesinin altında çimenlerin üzerinde kitap okumak ve müzik dinlemek iyi gelecektir diye ummaktayım. Eğer o etki oluşmazsa da şu önümüzdeki birkaç günü bu halimle geçirebilir miyim bilemiyorum.

Geçen sene bunun bilmemkaç katı kötü hissettiğim vakitlerde sürekli LCD Soundsystem dinlerdim. Bir nevi o sıralarda içimde birbiri ardına patlayan kötü hislere karşı ayna vazifesi görüyordu o hiçbir şeyi kaale almayan şarkılar. Şimdi yine aynı şarkılara dönüş yapmamak için bazı virajları dikkatli almak gerekiyor ve bunun farkındalığıyla kendimi sabahtan beri bir Justice'in bir de Bach'ın ellerine bırakmış haldeydim. Şimdiyse kürkçü dükkanına geri dönüp biraz Mogwai'den sonra yatağıma gidip uyumayı ve bu sefer güzel rüyalar görmeyi planlıyorum.

"standing there, standing in rain then i thought about nothing, that it feels the same"

Bugün D. ile buluşacaktık. Sözleştiğimiz yerde güneş gözlüklerimle (evet şu kocaman olanlar) beklerken, bir anda burnuma aldığım bir darbe ile neye uğradığımı şaşırdım. Aşağıya D.'nın deyimiyle "darbeli" bir şekilde yağan buz kütleleri benim gözlük takmış olmama aldırmadan kafama düşüyorlardı. Kafamı kaldırdım "Rezil ettin beni, alacağın olsun" dedim ve hemen sığınacak bir yer aradım. Bugün uyandığım an buydu.

O dakika yanıma sığınan çiftleri ve her kızın elinde bir buket gül/çiçek her neyse işte onlardan görmemle bugünün sevgililer günü olduğunu da farkettim. Birkaç çift ufacık bir yerde buzların en azından yağmur damlacıklarına dönüşmesini beklerken, aralarında yanında sevgilisi olmayan, sevgilisine sanki çok korkunç bir şeyden onu koruması için asılmış (evet asılmak deniyor benim dünyamda o sarılma şekline) halde durmayan ve çiçek tutmayan tek kız bendim. Gülümsedim. Bir yandan "İnsanlar mutlular ne güzel" diye düşündüm bir yandan da "Dolu yağıyor işte ne ki bu korkmuş kedi yavrusu tripleri" dedim. Sonra "Bırakınız eğlensinler" ayetine uygun davranıp kendi eğlenceme döndüm ve shuffle'dan bakalım hangi şarkı çıkacak şu halimde diyerekten iPod'a sarıldım. Böyle zamanlarda saçma seçimler yapabiliyormuş kendisi. Justice - Planisphere başladı ve fakat bu benim yürüyüş şarkımdı. Olduğum yerde ritm bile tutturarak dinledikten sonra D. ile konuştum ve artık yağmur damlacıklarına dönüşmüşken yağış, sevgili çiftlerin arasından sıyrılıp en yakın oturulacak yer olan Kahve Dünyası'na adım attım.

Adım attım ki ne göreyim "sevgili tarlası" olmuş her yer. İlk başta "laylay ne güzel" şeklinde içeri girip insanları sevgi yumağı olarak görünce mutlu bile oldum ama oturulacak yer olmaması ve içerideki kalabalık dışarıda yürüyememe ve başka bir yere gidersem sırılsıklam ıslanacak olduğum gerçeğiyle birleşince, koca mekan "biçilecek" bir "sevgili tarlası"na dönüştü gözümde. Fakat neyse ki Texas Chainsaw Massacre'ı böyle bir günde ve Ankara'da tekrardan çekesim yoktu da bazı insanlar ölmek diğerleriyse bilmemkaç yüzüncü kez bu filmi görmek zorunda kalmadı. Velhasıl kıyıda köşede bir yere oturmuşken D. geldi. Her şey güzeldi. Konuştuk, içtik. Kendisini,

"But I won't let it change me, not if I can
I'd rather believe in love
and give it away as much as I can
To those that I am fondest of"

hissiyatında gördüğüm için mutlu oldum. Kendim için de aynını diledim. Eskiler yeniler, olmuşlar ve olacaklar, buna şuna böyle şöyle diyenler şeklinde fikir birliklerine vardığımız yaklaşık beş saatin sonunda kalktık ve ben evime, o da gideceği yere doğru yola koyulduk.

Eve geldim. Bir kızkardeşim bu akşamki partiye gitmişti, diğeri ise oturmuş bir şeylerle ilgileniyordu. Onunla biraz oturdum. Haberlerden anladığım kadarıyla Deniz Seki kokain kullanmak ve hatta başkalarını satıcılara yönlendirdiği gerekçesiyle tutuklanmışmış; onu öğrendim. O sırada sevgilisi Hüsnü Şenlendirici'nin "Deniz kokain kullanmaktan tutuklansaydı, beni de içeri alırlardı" dediğini duydum. İki tarafa da çekilebilir bir cümleydi bu. Biri "Deniz kokain kullanıyor ama o onun için tutuklanmadı zira öyle olsa beni de alırlardı çünkü ben de kullanıyorum", diğeri ise "Deniz kokain kullanmıyor, kullansa ben de kullanırdım ve beni de içeri alırlardı" oluyor. Ama sanırım ilkini düşünüp de söyleyecek kadar şuursuz değildir Hüsnü Şenlendirici. Fikren bir anlık eğlenceli geldi işte, ne bileyim.

Sonra, bilgisayar başına oturdum. Reader'ımda birikmiş olan 991 item'ı nasıl okuyup bitireceğimi düşünüp baştan başladım. Birinin yanlışını düzelttim, bananeyse; ben olsam gıcıklığına bırakırım o yanlışı öyle.

Dreaming My Dreams With You'yu meğerse bana Ma göndermişmiş. Onu farketmiş ve ben online olur olmaz msn'den penceremi tıklattı kendisi. İlerleme varmış bende; 1988'lere kadar gelmişim, iyiye işaretmiş bu. Sağolsun.

Yo La Tengo'ya geçiş yaptım o şarkıyı bir kaç kez daha dinleyip. Ondan da sıkıldım. Aslında sıkılmadım ama dinleyesim yoktu. Yoksa Yo La Tengo'dan sıkılan çarpılıyor, bilenler bilmeyenlere söylesin. Matmos açtım hemen (Nasıl? Harika bir geçiş değil mi? Tam dj olacak insanım). Supreme Balloon adlı albümlerini indirmiştim geçende. Onu dinlemeye başladım ve hala da dinliyorum.

Böyle kendi halinde bir günden sonra kendi halinde olan bu yazıya başladım. Sonrasını okudunuz zaten. Valla okumayın bence artık beni; bir şey dediğim yok işte. Bu kadar işte bak, bitti.

"Everyone is here..."

Kendi kendimle röportaj yapmazsam bir süre daha buranın boş kalacağını düşündüm ne alakaysa. Çok önemli bir şahsiyet olduğumdan ancak kendi kendime röportaj yapabiliyorum tabii.

Bu aralar ne yapıyorsun?

- Hiçbir şey. Kitap okuyorum, film izliyorum. RUtine bağlamış halde işe gidiyorum. Arkadaşlarımla özellikle de B., U., B., S. ve K. ile absürd anlamsız ama eğlenceli diyaloglar içindeyiz. Her gün bir yerlerde oturuyoruz. İçiyoruz, yiyoruz ve konuşuyoruz ama en çok da gülüyoruz. Sanırım gülme eylemini bu kadar rahat uygulayabildiğim, kendiliğinden güldüğüm başka bir dönem olmadı son bir senede.

Cidden mutlu musun peki?

- Yoo, illa ki mutlu olmak gerekmiyor kendiliğinden kahkahalar atmak için. Sit com izlemek gibi bir şey bu aralar yaşadığım. İzlerken kafamdakileri unutuyorum ve gördüğüm ve karşıma çıkan ,şükürler olsun ki, eğlenceli olan şeylere tepki veriyorum.

Herhangi bir değişiklik var mı hayatında?

- Yok ama iki tane haber bekliyorum geleceğime dair. Biri işimle alakalı ve eğer yaparsam neler olacağını merak ettiğim bir şey; diğeri ise kafama bir anda oluşan bir projeyi iki uygun insana anlattığımda gözlerinin parıldayışıyla beraber projesini yapmak istedikleri bir fikrim. Bu fikir gerçekleşirse ne ilkine ne de başka bir şeye kafa yorarım sanırım. Çok ilginç şeyler olabilir. Bu sene garip başladı.

Ne kadar farklı türden şeylere "garip" dediğinin farkında mısın?

- Evet, ama zaten her türden şeyin garibi olur. Ondan herhalde, ne bileyim.

İhtiyacın olan bir şey var mı?

- Vardır tabii... Yeni ve aklımı başımdan alacak müzik eksikliği çekmekteyim. Bir süredir eskilerle yetiniyordum ama son zamanlarda onlarla da aram pek iyi değil. Aklına bir şey geliyorsa çekinme, söyle.

Bir grup görmüştün ya dün... Hani ismi hoşuna gitmişti ve indireyim demiştin albümlerini. Onları dinlemeye başlasana.

- I ıh, canım kendi kendime bulduğum bir şeyi değil de, otomatik pilota bağlanmış gibi başka birilerinin tavsiyesini dinlemek istiyor. Ama ben bilirim kendimi, pek uyuzumdur. Müzik zevkini benimkine o kadar da yakın görmediklerimin tavsiyelerini pek kaale almayacağım kesin. Neyse, sen söyle ama akına bir şey gelirse.

Peki... Bu aralar üzerine düşündüğün bir konu var mı?

- Hayır. Her şey bomboş ve gayet olduğu gibi. Arada nefes almak güzel. Bir süre daha böyle devam edebilirim.

Son zamanlarda en sık dinlemek istediğin şarkı nedir?

- Mesela bugün tüm gün aklımda Frank Sinatra vardı ne alakaysa... Hatta tüm gün kendimi dilbilimine adamışken ve sanırım bir gün içinde yaklaşık bin (sayıyla 1000) kadar kelimeye onların en az üç katı toplamında eşanlamlı bulmaya tüm enerjimi harcarken, Strangers In the Night mırıldanıp durdum anlamsızca. Onun dışında bir de Asobi Seksu'nun albümü çıktı Hush diye. Büyük bir heyecanla dinlemeye başladım. Eskisi kadar gitar mitar yok. Öyle ses perdeli ayakkabı dikizleten bir müzik yapmamışlar ama olsun. Dream pop denen şeyin en iyi örneklerinden bir albüm bu ve bu şeyin iyisini bulunca dinlemek lazım. Dinliyorum ben de. Arada da Today is the Day dinliyorum Summer Sun versiyonuyla genelde. O şarkının da eskiden Today is the Day EP'deki daha bir hareketli canlı versiyonunu dinlemeyi tercih ediyordum ilk başlarda. Ne ilginçtir ki diğerine döndüm ve sanırım bu versiyonu artık daha çok seviyorum. Hüzünlü müzünlü tabii.

E nasıl oluyor sen kahkaha atarken hüzün müzün?

- Tabii garip oluyor. Tam eğlenirken aklıma düşerse o şarkı, literal anlamda değil de kavramsal olarak ağzımın ortasına patlatılmış gibi hissediyorum. İnsan aklı garip çalışıyor. Bir daha garip demek istemiyorum.

Tuhaf de o zaman.

- Hmm olabilir.

Seni şaşırtan bir şey oldu mu peki bu aralar?

- Aklımın istediğim zaman tıkır tıkır çalışıyor olduğunu ve istediğim zaman kendime duraksız bir şekilde çalışmayı bile hoş gösterebileceğini ve hatta istekli şekilde çaba harcayabileceğimi gördüm; o hoşuma gidiyor.

Ya canını sıkan başka bir şey?

- Kimse ilgilenmesin bununla, ben dahil...

2009'a bomboş girmiştin. Var mı şimdi bir hedef, umut bir şey?

- Yok. Beklentisizlik, sonunda elde ettiğimde kırılmasın diye "kid glove"larla, elimden kayıp gitmesin diye de sıkı bir şekilde tuttuğum bir şey. Uzun vadeli hiçbir şey olmasın etmesin. Güzel her şey. Kısa vadelilere bile ihtiyacım yok zaten. Ha bir tek beni delice konuşturabilecek birilerini bulsam nasıl mutlu olurum bir bilsen. Hani öylesine bir konuşma değil de, uzun süredir içimi açmadığım kadar açabildiğim ve hatta kendi kendime unutmuş olduğum veya belki de hatta keşfetmemiş olduğum taraflarımı bana hatırlatabilecek ve keşfedettirebilecek birini bulursan yollasan bu taraflara, çok iyi olabilirmiş miş miş miş.

Peki o zaman, aklımda olsun. Ben şimdi yatayım. Başka bir ara devam edelim. İyi geceler.

- Sana da.

"Another day, come and gone, Don't think i can ever sing that song"

Öncelikle hemen söyleyeyim, başlıktaki sözler Yo La Tengo'nun Today is the Day adlı rezil şarkısına ait. Ben önce Today is the Day EP'indeki halini dinleyip sevmiştim. Sonra şu anki dinlediğim Summer Sun'la karşılaştım. Şarkıya bir kez daha aşık oldum. Ama eminim ilk anda EP versionu daha parlak ve heyecanlı gelecektir çoğu insana.

Bu Summer Sun albümü versiyonu:
Yo La Tengo - Today Is the day

Bu da Today is the Day EP'indeki hali:
Yo La Tengo - Today Is The Day

Yine obsesif halde belli şarkılara takılmaya başladım. Pek iyiye işaret olmasa gerek bu. Ama ben yine de iyiye yormak istiyorum her şeyi. Bu şarkıya takılışımı da güzel şeylerin yakında olacağına dair bir işaret olarak gerekçelendirmek istiyorum her ne kadar şarkı öyle demiyorsa da... Olsun. Hem zaten her zaman güzel şarkılar güzel şeyler getirmiyorlar. Mutlu mutlu dinlenen bir şarkı sonra bir tarafımıza girecek bir halde karşımıza çıkabiliyor. Durum böyleyken bu şarkıyı şu anki ruh halimle dinliyor oluşum gelecekte de böyle dinliyor olacağım anlamına gelmemeli bence. Bence yani...

Bir ara 2008 şarkıları yapacağım. Dosya hazır ama zip haline getirilip upload edilmeyi bekliyor. Üşengeç bir limonum bazen.

Limon demişken bu spotan çağrışımın peşini bırakmayıp birkaç saniye durup "niye limon?" gibi bir sorunun cevabını bulmaya çalışayım istedim ve farkettim ki bu aralar yüzümün rengi hakikaten de bu rengi almış. Bilmiyorum neden ama pek iyi görünmüyorum sanki. 2009'a girdiğimiz günün sabahına uyandığımda gördüğüm rüyanın da hastalıklarla dolu bi rüya olması neye işaret onu da anlamıyorum, pek anlayasım da yok ayrıca. Hayır bir de gayet eğlenceli girilen bir yeni yıl var güya ortada ama 2009 hiç de yeniymiş gibi hal ve tavırlarda değil. Hatta oralı bile değil. Sana söylüyorum!

Ayrıca aklıma geldi de, hastalık çağrışımlı bir renge ve imaja sahip olan bu meyvenin aslında hastalık önleyici bir şey olması pek ilginç. Tasarımında estetik olarak pazarlama mantığına değil de işlevselliğe yer verilmiş meğerse.

Bu şekilde sabaha kadar saçmalayabileceğim bir gecenin ortasındayım o yüzden susuyorum. Dinleyiniz şarkıları. İtinayla; ilk ve son cümlelere vurguyla.

"they were cheering and waving"

Aslında bir "en sevdiğim 2008 şarkıları" mixtape'i bekliyord bazılarınız ama benim paşa gönlüm öyle istemedi. Bu aralar birkaç gündür hatta, kulaklarımda olan birkaç şarkıdan bahsedesim var sabahtan beri ama eve gelmeyi bekliyordum.

Şimdi aslında ilk başta şarkılar demiş olmam birden çok şarkıyla bu yazıda ilegileneceğim anlamına gelmemeli bence. Gelmesin zira ben tek şarkıya odaklanmak istiyorum. Aşağıdaki videodan sonra olanca kişisel betimlemelerle dolu saçmalıklar okumak istemiyorsanız, videonun aşağısında duran yazıyla ilgilenmemenizi ve sadece videoyu izlemenizi tavsiye ediyorum. Şarkımız Radiohead'den geliyor "Myxomatosis"!

Radiohead - Myxomatosis
Yükleyen ennui

Önce şunu söylemeliyim ki bu şarkıyı videodaki bir yerde dineyebilirsem eğer bir gün, sanırım hiç umursamadan aklımın başımdan uçup gitmesine göz yumabilirim. Bu şarkıyı her dinleyişimde şarkının ismi gibi en hızlı şekilde yayılan bir tür hastalıklı hücre veya virüsün vücuduma nüfuz ettiğini hissediyorum. Ama bu virüs o kadar kolay yayılabildiği gibi iyi de bir şey. Yani bana olumsuz herhangi bir etkide bulunmuyor. Yaptığı tek şey "ben"i güçlendirmek oluyor. Ne zaman canım sıkkınsa ve ne zaman kendimi yine kendi açtığım deliklerin içinde bulduysam ve bir şekilde bu şarkı karşıma çıktıysa, her seferinde kendimi Samara gibi o deliklerden kuyulardan büyük bir güçle çıkıyormuşum gibi hissettim. Sürekli değişen ruh halimin sabitleyicisi ultra sert, ultra tutucu bir şarkı bu. Şu hiç sevmediğim saç spreylerinin simsiyah şişeli en sert olanları gibi. Sıkıyorum üzerime biraz Myxomatosis, yapışıyorum şu ana. Kötücül etkileri olan yolculuklardan uzak duruyorum böylece. Geçmişten gelip beni şu andan geldiği zamana götürmek için beni bekleyen trenler bensiz gidiyorlar.

Anlaşılacağı üzere şu aralar güzel müzikten anladığım beni almasına alıştığım trenlere sarkastik gülüşlerle el sallamamı sağlayanlar. Kendi gücünü olanca bir istekle bana iletebilenler... İstemiyorum beni sömüren hiçbir şey hayatımda. Hem ne o öyle hem Today is the Day falan; bok.