Bat For Lashes - Daniel

Bat For Lashes : "Daniel" (Vidéo Première)
Uploaded by wonderful-life1989

Bat For Lashes - Glass

Tam da yatmadan bir şey gördüm. Dinlemeye başladım. Duramadım; hakkında bir de birkaç şey yazayım istedim.

Bu yukarıdaki kadın, bilmeyenler için söylüyorum (eğer hala kaldıysa), Bat for Lashes'ın güzel Natasha Khan'ı. Kendisi hayatıma türlü uğursuzlukların başlangıcı sayılabilecek bir günde girdiği için, çok sevilmesine rağmen bir süredir tarafımdan dinlenmiyordu. Ve fakat artık kişiselliği bırakabileceğim bir noktadayken daha fazla saçmalamayayım istedim ve hemen yeni şarkısını çılgın(!) araştırmalar sonucu buldum.

Önce karanlık bir ses, sonra eski alkışların yerini alan davulun ritmik sesi, en arkada belli belirsiz yankılar... Bu sefer en azından yanlış bir zamanda hayatıma girmediğine mutlu olduğum Bat For Lashes'ın 9 Nisan'da çıkacak olan Two Suns albümünün açılış parçası Glass daha ilk seferden insanı ürperten bir yakalayıcılığa sahip; üstüste birkaç kez kendini dinletiyor.

Heaven

Şimdi bu "heaven" denen anlamının içini henüz dolduramadığım bu sözcük arada bir dinlediğim müziklerde kulağımın derinliklerinden içime akıyor. Dündü sanırım yine bir şeyler dinlerken miydi yoksa öylesine aklımda sürekli çalan bir müziğe takılmış giderken miydi neydi bilmiyorum ama, bir şekilde üç şarkıyı birbirine bağladım. İçinde Heaven olan en güzel şarkılar sanırım bunlar benim için. Yani aklıma gelmeyenler vardır eminim ama üç şarkıdan dinleyelim cenneti ve anlamlarını.

Önce Devics'in Heaven Please'inden bir söz yazayım istedim. Şöyle diyor:

"Heaven please I have fallen
on my knees and out of your arms
Take me back I am good now..."

Bir süre yorulmuş, kendi kaderini değiştirebileceğini düşünen birinin, karşısına çıkan olayların ve insanların peşinden koşturup sonradan bir bir kapanan kapıları görünce, yaşamında deneyimlediği ilk "cennet" imgesine geri dönüşü var sanki bu şarkının sözlerinde. Öyle ki, kıymetini bilmediğiniz biri vardır mesela hayatınızda, belki anne, baba veya tek suçu sizi çok sevmek olan eski bir sevgili, işte hayat sizi yorunca ona geri dönmeye çalışmak, zorda kalınca tanrıya dua etmek gibi bir şey...

Sonrasında ise, Carissa's Wierd'ın kısacık cenneti The Piano Song var. O da şunlardan başka bir şey demiyor ama en azından beni bu yerin dünyadaki gölgesinin nasıl bir şey olduğu konusunda bilgilendiriyor:

"...You felt relief somewhere between the tree and its shade
When you go away, heaven's a distance not a place..."

Bu sözlerle ilgili iyi ki de bu şarkıyı tam da delice dinlediğim birkaç gün içinde kimseye yapıştırmamışım diyorum ve başka bir şey demek istemiyorum. Gerek görmediğimden değil, henüz bu sözleri hakedebilecek ne ben bir şeyler yaptım birileri için ne de onlar öyle bir şey yaptılar. Sanırım hayali bir sevgili için yazılmış güzel ve hüzünlü (hüzünlü olmayan bir şey nasıl güzel olabilir ki zaten?) sözlerden öteye giden bir yorum yapmamak lazım zira yersiz ve anlamsız olacak.

Sonra bu hafta D. ile bir alışveriş merkezinde oradan oraya gezinirken kendimizi bulduğumuz Mango'da aklıma takılan ve D.'nın eline sırf denerken vakit geçirsin diye verdiğim bir sürü kıyafet verip, bir köşede iPod'umda delice arayıp dinlemeye başladığım Trophy var üçüncü sırada. Üçüncü sıraya koydum kendisini çünkü en son bu şarkı bu yazıyı yazdırabilecek bağlantıları kurdurdu bana. Bat for Lashes'ın güzel sesi yine alkışlı ritmiyle ve fısıltıya yakınsayan bir tonda şöyle diyor:

"Heaven is a feeling I get in your arms"

Söz konusu cümle sanırım cennet tanımının bu dünyadaki yakalanabilecek en mutlu anı. "Cennetini birilerinin kollarında bulanlar için geliyor" demişim 20 Ağustos'ta. Bulmak lazım o kolları diyorum o halde.

Bu yazı gibi arada belli keywordler üzerinden müzikler arasında bağlantı kurup bir şeyler yazayım diyorum. Hoşuma gitti liriklerin arasında hisleri dokumak.

Büyüyünce de Müziklerarası İlişkiler Profesörü olsam keşke.

akoobxn

Adana'dayım. House açık. Gökçe'yle delicesine House izlediğimiz bir yaz oldu yine bu. Her seferinde midemiz kalkıyor, ellerimiz kollarımız geriliyor, gözlerimizi kapıyoruz, yüzümüzü şekilden şekle sokuyoruz ama izlemeden de duramıyoruz. Hastasıyız ailecek türünden bir dizidir bu House. Ama yine de umarım ki hiçbir zaman bunlar gibi doktorların eline düşmem. Bilmem kaç gün enkaz altında kalıp sonradan kurtarılıp hayata tutunamamaya benziyordur bu adamların tedavisinden sonra hayata alışmaya çalışmak. Orandan burandan delikler açılacak da, milyon tane ayrı treatmentla o çok gizli hastalığının nedenleri deneme yanılma şeklinde bulunmaya çalışacak da, ağzından burnundan kanlar fışkıracak ve sen hepsini bilincin açıkken biliyor ve algılıyor olacaksın da hala yaşayabildiğine şükredeceksin. Almayayım ben.


Bir numara var turkcell numarası bu. Kendisi yeni sapığım. Telefonunu veriyorum. Rastlayan olursa bu bloga tanıdık tanımadık siz de dadanın kendisine istiyorum. Haydi bloggerlar elele sapıklara savaş açalım. Bugünkü şanslı sapık numaramızı açıklıyorum:

0539 6223610

Hem sapık olup hem de utanmadan beni ödemeli arayan bu arkadaşımızı yalnız bırakmayalım.

Yarına dönüyorum Ankara'ya. Yoğun bir hafta beni bekliyor. Yeni insanlar ve yeni kitaplar... Bakalım...

Kitaplar okuyasım var. En son lisede okuduğum Kafka-Günlükler'i tekrardan bir ele alasım var. Procrastination'da sınır tanımadığımı her geçen gün hayretle tekrar tekrar keşfediyorum. Yüzlerce sayfalık o kitabı baka nedenlerden okuma ihtiyacı hissetmezdim diye tahmin ediyorum.

Tavuklu makarna yaptığım ve beraber yediğim insanlardan birisi bana güzel bir grup hediye etti az önce. Bat for Lashes grubun adı. Benim mutfağımda keşfetmiştik beraber de o ucunu bırakmamış grubun. Araştırmış etmiş kim, olduklarını bulmuş. İyi de etmiş. Bana da onun yolladığı şarkıları dinlemek düştü. Güzellermiş. Sevdim baya.

Yarına bir şeyler yazacağımı düşünmüyorum. Gördüğünüz gibi pek de laubaliyim bugün. Ankara'da görüşmek üzere diyorum artık.

Baybay.