"this will be on my videotape"

Bu şarkıyı ilk dinlediğimde, bariz bir Ok. Computer tadı bırakmıştı ağzımda. Hatta çokça "The Tourist" havası olduğunu ve her ikisinin de iki albümün son şarkıları olmaları gibi bir benzerlikleri olduğunu yazmıştım sözlüğe. Her ikisi de cidden albümlerin en ağırları, en fazla güç gerektireni. Eğer zayıf bir anda açılırsa bir süre sizi paralize edecek, akla yapışan ve oradan ne yapılırsa yapılsın çıkmayan türden.

Bugün jayryan'ın (teşekkür ederim...) linkinden ulaştığım Scotch_Mist'i hem akşam hem de şu anda izlerken, sözlerine bakmak istedim şarkının. Bu zamana kadar hiç dikkat etmemişim ne dinlerken ne de sözlükte arada başlığına bir şeyler yazıldığına denk düşüp baktığımda. Gerçekten de zaman gerekiyormuş bu şarkıyla ilgili bir şeyler yazmak için. Şöyle diyor:

"this is my way of saying goodbye
because i can't do it face to face"

Keşke bir videotape hazırlasaymış; en azından...

And one day I'm going to grow wings...

Burayı bugün bir Radiohead blogu yapmaya niyetlendim; evet...

Dinlediğim her Radiohead şarkısında, her seferinde ayrı ayrı bir şeyler yazmak istiyorum. Şimdiki ise zamanında bir tespitte bulunmuştum bu grupla ve kendimle ilgili. Şimdi nasılsa her şey başımıza yıkıldı, artık iki kişilik şeyleri başkalarıyla paylaşabilme rahatlığında yazacağım bunu da... Nasılsa artık iki kişilik bir şey kalmadı hani.

Neyse, efendim ben, Ok. Computer albümünü öyle çok seven biriyim ki, çok seviyorum ve bu grupla ve özellikle de bu albümleriyle ilgili sonsuza kadar saçmalama hakkını kendimde görebiliyorum bir süredir.

Ne zaman bu albümü dinlemeye başlasam Exit Music'in başlamasıyla beraber içimi bir mutluluk ve hüzün karışımı bir his sarıyor. Neden mi? Şöyle: Exit Music'in karanlık (Karanlık yazarken aklıma seni almak için havaalanına gidişim aklıma geldi, ne ilginç?! Gözlerimi kapadım bir an için ve geçti.) havasını hüzünle içime çekemiyorum ben hiçbir zaman tam olarak. Nedeni de bu şarkıdan hemen sonraki şarkının muhteşemliğidir. Ve hatta öyle bir şey var ki, taa albümü ilk dinlediğim zamanlardan beri bu şarkıyı dinleyişimin sebebi Let Down ile arasındaki geçiştir. Bu şarkıyı dinlerken hemen ardından gelen o geçiş ve Let Down'ın (bak ben de eki yanlış yazıyorum, ne var ki)akıcı güzelliği aklıma geliveriyor. Sonra şarkının hakkını veremiyorum, üzülüyorum. Ha bir de ne zaman Let Down dinlemek istesem önce Exit Music'i açıyorum. Bekliyorum... Pleasure delayer'ım ya hani...

Neyse, kısaca diyeceğim odur ki, Ok. Computer'ın en güzel yeri Exit Music ve Let Down arasındaki o kısacık köprüdür. Let Down ise albümün sanırım (hala karar veremiyorum ama olsun) en iyi şarkısıdır. Bu da böyle bilinsin.