Whatever Works by Woody Allen

Rüyamda annem ölecekmiş. Onu ölürken görmememiz için bizi bir uçağa bindirip Avrupa'nın ve Amerika'Nın mhtelif yerlerine gönderiyordu kafamız dağılsın diye. Nasıl bir kafa dağınıklığıysa. Halbuki zaten dağınıktı başka hiçbir şeyin dağıtamayacağı kadar. Kötü, hatta evet yazayım "bok" gibi hissettim. Ağlıyordum sürekli. Uçakta yanımda B. ve kızkardeşlerim vardı. Sanırım B.'yu da artık kızkardeş gibi görüyorum. Anneme son defa bakışım gözümün önüne geliyordu ve daha uçak kalkmadan ağlıyordum ona sarılıp. Uyandığımda dişlerimi sıkıyordum. Gözyaşlarım henüz anime karakterleri gibi fışkırmıyordu gözlerimden, taa ki annem o sırada arayana dek. Mükemmel bir zamanlama ile sabah konuşmasını yapmak için arayan annem telefonda beni ağlarken duyunca ne yapacağını şaşırdı. Sanırım o da ağladı ama çaktırmadı. Çok özledim sanırım. Bilinçaltım adice oyunlar oynuyor bana gidip göreyim onları diye. Velhasıl günüm böyle başladı. Olabilecek en şahane şekilde evet.

Neyse uyanıp koca bir bardak su içtikten ve yüzümü gözümü yıkadıktan sonra Paul'u sevip biraz Reader okuyayım dedim. Kafamı dağıtmam gerekiyordu. Sürekli takip ettiğim bir sitede son 7-8 aydır post-production olarak imdb'de gördüğüm Woody Allen'ın yöneteceği bir filmin trailer'ına rastladım. İyi ki rastlamışım. Üst paragrafta yazdığım kötü hislerin dağılmasının müsebbibidir bu film.

Tabii başlığı uzun tutmayayım diye bir şeyleri eksik bırakmak zorunda kaldım. Yazmadım diye ikinci plana attığım sanılmasın sakın. Hasssssstası olduğun Larry David de var. Ki zaten son filminden (Viki, bıdıbıdı, Barcelona) sonra, Woody Allen'ın onu eskiden beri takip edenlerin kalbini kazanabilmesi için ancak Larry David'i başrole koyabilirdi diye düşünüyordum. Larry David ki Curb Your Enthusiasm'ın başrol oyuncusu ve yönetmeni, Seinfeld'in yaratıcısıdır; sadece bu ikisiyle cennet diye bir şey varsa oraya bilmemkaç milyon insanı gülmekten öldürdüğü için gitmelidir. Woody Allen ki en kötü zamanlarımı son iki üç filmi dışında diğer tüm filmlerini izleyerek geçirdiğim ve akıl sağlığını koruduğum insandır. İkisinin mizah anlayışı birbirininkiyle inanılmaz bağdaşıyor zaten. Larry biraz daha Batı, Woody ise her daim kendini New York etiketiyle pazarlamış bir yönetmen ama her ikisinin de takıntıları, Yahudilikleriyle alıp veremedikleri, detaylarda gördükleri komik ayrıntılar bu filmin trailer'ından damlıyor. Yine yaşlıca bir adam, bol takıntılı, hastalık hastası, normalden fazla çalıştığına inandığı aklı sebebiyle başkalarına karşı huysuz ve umursamaz, evlilikten nefret eden, her durumda çocukça tepkilere sahip olacak kadar da saf bir karakter var elimizde. Larry'ciğimin Curb Your Enthusiasm'dan epeyce alışkın olduğu bir karakter tabii. Zorlanmamıştır ve hatta doğaçlama olarak oynadığı çok olmuştur eminim. Hiçbir filmin değil ama bu filmin setinde olmayı çok isterdim. Avrupa'da ilk Fransa'da gösterime girecek gibi görünüyor, o da 1 Temmuz. Türkiye'ye ise ne zaman gelir, sanırım daha belli değil. Hatta umarım gelir.

"Did you ever see our show? It was called "The Holocaust"

Bu aralar durduk durmadık yerde aklıma geliyor bu sahne ve gülüyorum. Özellikle de başlıktaki cümle söylendiğinde. Seviyorum Larry David'i.

"You were a wise one then..."

İyi bir sütlü türk kahvesi yapsam da bir kendime gelsem sakinleşsem...

Her gün bir yerde, bir şekilde, birileriyle içmekten bıktım bir haftada. Hala "We Can Have It" çalıyor. Şarkının ismi "We Can't Have It" olsa daha makul olabilir gibi geliyor bana ama emin değilim. Bu halimle saçmalıyorum zaten büyük ihtimalle.

Hayatta kaçırmadığım Curb your Enthusiasm varken, bilgisayar ekranımı bacaklarımın üzerine öyle bir yerleştirdim ki ekranı görmüyorum. TV'nin sesi kapalı. Televisioning yapıyorum kendi çapımda. Kendi kendimi her konuda süper aldatabiliyor olduğumu farkettiğim bu son zamanlarımda bu durumu da aynı özelliğimin uzantısı olarak görebilirim herhalde. Birileri bunları izleyip bu aralar içimden hiç de gelmeyen gülme eylemini gerçekleştiriyor şu anda diye düşünmek o kandırıkçı tarafımın öyle işine geliyor ki. Bir yandan eski fotoğraflar var önümde... Bu fotoğrafları ve bilumum arşiv dosyasını silmenin bir yolu olsa. Belki de birinin benim bilgisayarımı çalması lazımdır onun başına geldiği gibi. İyi fikir.

İstiyorum ki gözümü açıp bu son bir ayı yaşamamış olduğumu göreyim. Her seferinde bunun için uyuyorum, bunun için sarhoş olmaya çalışıyorum sanırım. Sinirim bozuluyor artık kendime. Düzelmek istiyorum.

My Funny Valentine'ı söyledim dün yine Minna's denen minik karaoke barda. Bu şarkıyı boşluğa söylemek istiyorum artık. Bir hayalete değil. Saçlarını benim için değiştirmesin istediğim, hareketlerindeki inceliğe aşık olduğum bir adama veya... Ama artık kime veya neye nasıl aşık olacağımı bilmiyorum. Sanki zamanında sahip olduğum bir özelliği artık kaybetmişim de "aşk-engelli" biri haline gelmişim gibi geliyor. Dün gece insanların yüzlerine uzun uzun baktığımı farkettiğimde aklımdan geçerken yakaladığım en son düşünce buydu.

Kürşat Başar'ın Aşkı Bulmanın ve Korumanın Yolları'nı okuma vaktim yine gelmiş sanırım çünkü ne zaman canım yansa, o kitaptan alıntılar yapıyorum gibi geliyor kendi içimde kurduğum cümlelerde. Çok sevip zamanında aşık olduğum Nevit karakterinin her seferinde gerçek hayatta bir şekilde yansımasını bulduğum için üzülüyorum artık. 10 sene önceki bana sorsanız sevincinden zıp zıp zıplardı bunu duyunca. Yük olmadan daha kolay zıplanır ya...

Bir zaman boyunca çektiğim acının bir "beş" günlük "macera" için yine yeniden canlanması benim hala okuduklarını, öğrendiklerini ve deneyimlediklerini özümseyememiş bir salak olduğumu anımsatıyor. Kendimi ifade etmekten nefret eder oldum. Bu şekilde devam edersem Türkçe'ye aynı anlamlara gelen yüzlerce kelime daha katmak durumunda kalabilirim dediklerimi tekrarlamamak için. Bu da işin iyi tarafı. Yıllar sonra Türkçe'ye katkılarımdan ötürü benimle yapılan bir röportajda "Aşık oldukça acı çektim; acı çektikçe kelime türettim" diye demeçler veririm. pek karizmatik ama nasıl da şapşal değil mi?

Bugün birisinin The Fountain adlı filme faltaşı gibi açılmış gözlerime baka baka defalarca "iğrenç" demesi bile içimdeki savaşçı canavarı ortaya çıkaramadı. Herkes bu yorumlardan sonra beni izledi ve biliyorum ki hepsi benden ateşli bir tepki bekliyordu - "Evet, şimdi atom bombası etkisinde sözler gelecek Özge'den, sus bence" gibi, ama o tepkileri bile veremedim. Bu kadar çok sevdiğim bir şeye tekrar tekrar bana inat edercesine laf söylenmesi karşısında içimdeki "laf yedirme canavarı" suskun kaldı. Sadece gözlerim kocaman açıldılar. Bir süre boyunca hiçbir şey yapmadan öyle oturdum. Tek kelime etmedim. Gözlerimle bir şeyleri anlatabildiysem mutluyum. Anlayan insan için mutlu olduğumu söyleyemeyeceğim öyle bir durumda. Bunun için bile gücüm kalmadıysa ve artık yine suskunluğu seçtiğim bir döneme giriyorsam beni David Aames'e yaptıkları gibi bir süre dondursalar, zaman geçse, her şey yokolsa ve uyansam. Tıpkı çocukluğumda kurduğum bir hayal gibi... Koca dünyada tek yaşayan ben olsam. Böylece bir çok şeyi yapmamam için bir neden bulamazdım, yaptığım her şey meşrulaşırdı.

"sometimes when i paint the picture
it's easier just to remember
the awful things you said
and what you chose to do with legitimate need"

diyor şarkı...