"...don't it make you feel alive?"

Geçenki iPod partisinden bir görüntüyü paylaşayım istedim. Sahnede duran o iki kişi çok eğlendiler hakikaten de. Resimleri görünce tekrardan imrendim.

Onun dışında, bugün dışarıda kendime bir şeyler bakındım. O mağaza senin bu mağaza benim gezinip durdum. Bir sürü müzik dinledim iPod shuffle haldeyken. Bugün güzel müzikler vardı yine her zamanki gibi kulağımda. Keyifliydim. Sırf kabinlerde kıyafet denerken üzerimdekileri çıkarmak zor oluyor diye bir elbise buldum aldım. Böylece plug n play oldum.

İstanbul'a biletimi aldım. Salı akşamı oradayım. Bu arada İstanbul'daki daimi adreslerimden biri olan E. geliyormuş haftasonu. Cuma gecesini ona ayırdım. Mutlu olduk.

Sonra asıl almayı hedeflediklerim dışındaki her şeyle eve geldim. Yemek yedim. Paul'u sevdim. Rüüü bana güzel, keyifli müzikler yolladı. K. ile 2008'i göç yılı ilan ettik. Öyle olacak umuyorum ki.

Yarını evde geçirmeyi umuyorum. Sabah keyifle uyanıp, derleyip toparlayacağım evi. Güzel müzikler açacağım ve hatta Star Wars bile izleyebilirim. Her şey daha güzel olacak o yüzden.

Dolabımda taa eskiden beri sakladığım bir şey var. Onu da olması gereken yere bırakacağım. Daha da güzel olacak her şey.

Son olarak kendimi "enter"a basma sevdalısı, akıcı ve adamakıllı olamamaktan muzdarip köşeyazarları gibi hissettim. Bunu sevmedim.

Sound of Silver (S.O.S)

"alone and prone in the half-light
and late- late to the real-life
if you find a way into the gold rush
you will stay until the morning comes
you can normalize
don't it make you feel alive"

LCD Soundsystem'dan bahsedip duruyorum ya hani... Çok seviyorum Sound of Silver'ı. Aslında tam da bu zamanlarım için yapılmış şarkılar onlar. İçimde kabarıp duran" bir sözü, bir olumsuzluğu derinlere atıp yüzeye çıkarmamak için, takıyorum kulaklıklarımı, açıyorum Get Innocuous'ı. Dinliyorum son sürat tüm Sound of Silver'ı. Böylece arada bir azan, ortaya çıkan o kötü palyaço suratlı düşünceleri veya hisleri albüm bitene kadar yoksayıyorum. Öyle yapmak durumunda kalıyorum çünkü albüm o kadar sert ki geçende Steve'e birkaç şarkıyı dinletirken "solid as rock" demek zorunda hissettim. Çok da uygun oldu zaten çünkü şarkıları bir bir dinlerken, bu halimle bile aralara hiçbir dışavurumu sokuşturamayacağımı hissediyorum her defasında. Hiçbir anım, hiçbir üzüntüm, hiçbir mutluluğum girecek ve kendini büyütecek bir boşluk bulamıyor albümde. Albüm üzerine uyguladığım delici, keskin, ağır her türlü darbeyi yumuşacık silikon yüzeyiyle geri itiyor. Geriye o darbeyi atmış olmanın anlamsız tadı kalıyor. Bir süre sonra yorulup koyuveriyor insan. Başlıyor her şarkının sonuna kadar tadını çıkarmaya.

O yüzden diyorum ki Sound of Silver son zamanları(mı)n en güvenli yeri, en sağlam sesi. Sadece ismiyle bile S.O.S. çağrılarıma en harika cevabı veren şey. Birisi hayatıma girip bu müzik eşliğinde bana bir şeyler yapmamı söylerse, bana söylenen her şeyi mutlulukla yapabileceğimden korkuyorum. Lütfen kimse bu açığımı kullanmasın; nadiren bulduğum ve içinde nadiren hep kalmak istediğim güvenli kozamın içinde çalan bu albüme kimse bulaşmasın.

Hemen elinde olmayanlar için gelsin o halde:
Get Innocuous!
Temizlenmek lazım, zararsız hale gelmek hatta.

PS: "B" tuşu tutukluk yapmakta :)