"I was happy being quiet..."

Facebook'ta çok fazla uygulamalarla ve çeşit çeşit zımbırtıyla uğraşan biri değilim. Standart profili biraz daha genişletince, bir iki uygulama daha koyunca benimki olur ama zamanında profilime koyduğum astroloji uygulamalarından biri çok feci halde tıkandı sanırım. Son 3-4 aydır bana aynı şey yazıyor günlük yorumumda. Normalda kaldırmam gerekirdi artık bu uygulama çalışmıyor madem diyip ama kaldıramıyorum. Nedeni de bana aylardır gösterdiği yorumun doğruluğunu ve geçerliliğini henüz kaybetmemiş olması olsa gerek. Şöyle diyor:

"Sagittarius: You keep trying to express to someone how you feel, but the words aren't coming to you. Try writing things down and you'll get your point across.."

İnsan düşünce ve hislerinin tam karşılığı olan o sözleri ifadeler bulamayınca, bilinç akışı tadında yazmaya iteleniyor ki arada belki bir şeyler çağrışım yapar, belki aranılan anahtar sözcükler ve ifadeler bulunabilir umuduyla. Sanırım aylardır buraya delice yazı yazma ihtiyacımın ardında bu yatıyor. İyi de oluyor. Durumumdan feci halde mutluluk duymaya başladım zira blog yazma işinin şöyle bir iyi tarafı var; siz yazdıkça içinizden çıkanlarla barışık hale geliyorsunuz.

Deftere yazmakla bloga yazmak arasındaki fark da burada ortaya çıkıyor sanırım. Deftere cidden de orada yazılanların gizli tutulması için yazılıyor. Burada ise yazarın okunma ihtiyacı var. Bu okunma ihtiyacı karşılandıkça insana içinden çıkanlar daha makul ve olanaklı geliyor. Bir insan düşünün ki midesi bulandığı için kusmaya ihtiyacı var. Ama insanların içinde yapmamak için o mide bulantısıyla görülmeyecek bir yer bulmaya çalışıyor ki rahat rahat kusabilsin. Evet o insan da rahatlıyor sonunda eğer öyle bir yer bulursa. İşte o yer yazma eyleminde içedönük ve kendini ele vermeyenler için gizli bir defter oluyor. Aynı mide bulantısıyla dışadönük birini düşünün. Etrafındakilere aldırış etmeden bulantıyı hissettiği yerde fütursuzca kusabiliyor (fütursuzca kusmak tanımı komik geldi bir an için). İnsanların, onun çıkardıklarına bakarak midelerinin bulanıp bulanmayacağını düşünmeden yapıyor bunu. Sonunda evet o da rahatlar ama o kusarken başkalarının da kustuğunu veya ona tiksinen gözlerle baktığını görürse kendisini durdurmaya çalışırken tamamen rahatlayamaz. Ama öyle bir şey olmazsa ve hatta bazen "aa ne güzel kustu" gbi absurd tepkiler de alırsa bu işi her midesi bulandığında yapar ve gizli bir köşede aynı işi yapan insan kadar rahatlar. Bu durumda bloga yazmak da ilk başlarda temkinli adımlarla ilerleyen dışadönüğün işi. Sonra eğer patlamalarını ve saçmalamalarını okuyan ve bazen de beğenen insanlar olduğunu görünce gittikçe daha rahat yazar bu insan. Ve hatta benim gibi aklına ne gelirse burada insanların ortasına geçip bağırıp çağırarak ortalıkta ilan eder düşüncelerini, hissettiklerini. O saatten sonra "ne saçmalıyorsun" gibi tepkiler umrunda olmayabilir yine benim gibi ve ilk seferdeki olumlu feedbacklerden aldığı cesaretle bir türlü sindiremediklerini buraya döküp, onlarla eğlenerek rahatlar.

O yüzden demiş ya o yorumda "try writing things down" diye, cidden de doğru. 7-8 sene önce okulda kitaplarını okuduğumuz birinin "Yaşamak için yazıyorum" lafı çok abartılı geldiğinden kaale almamıştım. Bazen öyle hissediyorum ben de son birkaç aydır. Yazmazsam, yazamazsam üstesinden gelebilir miydim sindiremediklerimin diye düşününce olumlu bir cevap gelmiyor aklıma. Üstesinden gelmek deyince aklıma Black Box Recorder geldi. Şöyle derdi burada olsaydı grup hemen:

Life is unfair
Kill yourself or get over it

Kendimi öldürmemek için üstesinden gelmeyi seçmişim. Zaten dünya üzerinde hiçbir güç ilkini yaptırabilecek güçte değil neyse ki. İsterse Mars'la Pluto zıt açı yapsın, olmaz.

Yazmak güzel şey.

zdgjtuwy

Kedi yerde otururken kendimin ondan ne kadar farklı olduğunu düşünmek istedim. Ama önce ayça'yşa konuşuyordum. Ondan önce de Zodiac'ta içiyordum bir sürü insanla. Kavunlu votkamı içerken bomboş hissetmiştim kendimi... Daha fazla içtikçe, daha fazla düşünmeye başladım... İçtikçe birikti düşünceler... Ne zamandır buraya bir şey yazmadım dedim. ve burdayım işte. Hiç gerçeklerden bahsedesim yok ama... Bu durumda bile o kadar gerçeklerden ahsediyor gibiyim ki...

Üstümdeki sigara kokusunu ne zamandır bu kadar mide bulandırıcı bulmamıştım. O sigara kokusu ki beni ilk kretek içtiğim zamanlara götürüyor... O zamanların ilginç havası sarıyor etrafımı. Sonra bir anıya gidiyor aklım... Ne zamandır hiç görmediğim bir görüntü. Ne zamandır hatırlamadığım bir görüntü. Odamda biri kretek içiyor. Bense içerde mutfakta bir şeyler hazırlamaktayım. Sonra kokuyu alıp içeriye gidiyorum. Onu yatağımda kretek içerken görüp, kızıyorum ona.
-Beni niye çağırmadın ki?!

Sonra yanına oturuyorum. Yatağın yanında yerde... O bana sigarayı uzatıyor. Ben karanfil kokulu sigarayı içime çekerken onun sigara üzerinde bıraktığı ıslaklığı ağzımda hisseerek mutlu oluyorum.

Ne zaman öğrendim acaba bu kadar ayrıntılara gömülmeyi. Gelecekte aklıma gelmesi için mi aklıma kazıyordum o ayrıntıları; yoksa kendi kendime "evet yaşadım" demek için mi biriktiriyordum tüm bunları. Her neyse...

Sigara boktan bir şey; evet.

Sonra, gecenin bir yarısı -aynı şimdiki gibi ama daha geç- sabaha karşı bundan daha daha daha etkili anıları hatırladığım başka bir anıya kayıyorum şu anda... Bu sefer de imagine room'umu(zu)n o sarı kareli kanepesinde, mor bir battaniye altında ısınmaya çalışan 4 kişiden biri olarak uçucu ama içe oturacak kadar ve üstüste içe çekilmeyecek kadar ağır olan bir müzik eşliğinde gözlerim dolu olarak görüyorum kendimi... Ne güzel(di)...

Bir araya gelen birkaç kişi ve onların kendi apayrı hayatlarına rağmen her şeye aynı yerden devam edebilmesi her bir araya gelişlerinde... Onlardan biri olmak çok hüzünlü ama bir yandan da keyif verici. Böyle şeyleri herkes yaşayamıyor sanırım. Kimsenin böyle anıları da olmuyor. Kimse bir gece içinde Reykjavik'ten Ankara'ya, oradan da İstanbul'a uçamıyor bir anda... Kimse sayıklamalarını bu kadar aleni ama bu kadar kapalı yapamıyor. Kimse gözünü kapadığında yaşadıklarına bakıp "ne çok şey yaşamışım" diyemiyor. Kimse "kimse bunları yaşamamıştır" diyemiyor.

Benim dışımda.

Ya gerçekten olağanüstü anılara ve yaşanmışlıklara sahip olan biriyim, ya da aptalın tekiyim. Büyük ihtimalle bir çok kişi -okuyanlar için tabii- beni ikinci olasılıkla değerlendirecek... Olsun. Aptal da olsam buna inanabildiğim için herkesten daha şanslıyım.

Sayıklamalar halinde devam eden bu blogu kişisel çöplüğü olarak kullanmak isteyen herkes için açık ayrıca burası... Eğer ilgilenen olursa da onları bu odada görmek, klozete kusarmış gibi yazdıklarını okumak veya okumamak çok zevkli olduğundan, isteyen herkes bir mail aracılığıyla burada kusmak istediklerini kusabilir... Blog da herkesin kendi kendini aptal bir şekilde meşru kılabildiği bir ortam olduğundan, en azından işlevsel olsun burası değil mi...

Oradan oraya atlamak gibi bir lüksü -aynen şimdi, az önce, hep ve her zaman yaptığım gibi- daha başka kim nerede bulabilir ki bir blog dışında.

İyi geceler...