Finally We Are No One

İki gündür hayalet gibi gezinmem dışında, arada yaşıyor gibi hissettiğim vakitler de olmadı değil. Spor yaparken insan oldum mesela. Bugün Ayça'yı dinlerken insan olabildim. "Gay Parade"de giyilebilecek bir kıyafetle ilgili yorum yaparken iyi hissetmiştim. H. beni aradığında insan oldum sanırım bir de her seferinde. Sanırım kendimi unutmam lazım normal halde yaşayabilmem için.

Mùm dinliyorum. Tüm gece Mogwai döndü durdu. Mùm'un başlıktaki albümü ise zamanında "temmuz gecelerini kışa, yalnızlığı beraberliklere bağlayan albüm" olarak değerlendirilmiş tarafımdan. Açtım ben de bir umut ama dördüncü şarkıdayım, hala bir hayrını göremedim. Kendine kalsın tüm hayrı zaten aslında.

Bazen inanamıyorum zamanın nasıl geçtiğine...

Uyandırsın birileri beni lütfen yoksa iyiye gitmiyorum sanırım.

"I can't feel my hand anymore, it's alright, sleep still"

Hala ellerime bakıyorum uyandığımda. Bunun bir anlamı olmalı mı diye düşünmeye başladım artık cidden de. iTunes'da "Hands" yazıp müzik listemde aratıyorum. Çıkan şarkılardan Mùm dikkatimi çekiyor. Geçen sene bu hafta ne çok dinlenmişti bu albüm diye iç geçiriyorum ve artık uyumaya gidiyorum.