"... he said girl you better try to have fun..."

"You stole the sun from my heart" dersem garip mi olur bilmiyorum ama bilmiyorum hakikaten! Umarım garip olur. Dışarda güneşi her ne kadar istemesem de içimde olsun biraz istiyorum. Olsun rica ediyorum.

Onu çok özledim. Onu değil aslında. Aklımda yarattığım bir "o"nu özledim ben. It's been seven hours and fifteen days. Oldu da geçti bile. Ama hala aynıyım. Bir bok değişmemiş. Hala yüzleri ona benzetiyorum (i could put my arms around every boy i see
but they'd only remind me of you). Hala ve ancak müziklerle ona ulaşabiliyorum. Arada bir orta parmağımı kaldırıyorum. Arada da pes ediyorum onu seven tarafıma karşı sürdürdüğüm o orta parmaksal savaşta. Hala arşivler, gürültülü ve insanların zıplayıp şarkılar söylediği bir yerde açılıyor; hala alakasız bir şarkıda akla bir Haziran günü söylenen "mümkünse küsmeyelim" sözü geliyor nasılsa. Kurumuşum sadece. Ağlamıyorum. Gçzyaşı dökmüyorum; sözde... Ve küstük işte. Küstüm sana ve senin temsil ettiğin ne kadar şey varsa. Sigur Rós eşliğinde hem de.

I hope you're feeling happy now...

"Only you can't be the one..."

Bazen Skunk Anansie dinleyesim geliyor. Lise zamanlarımda keşfettiğim bu grubun içimdeki yeri apayrı. Dinliyorum şarkıyı, içimden geçenleri takip ediyor sanki her sözdizimi.

"lost infidelity,
we never said a word
so black and white to see
it's all the lies we've heard

in my mind nothing makes sense
i'm nothing you can't have
cracked up to disagree,
that's all we've ever had

you, only you, only you can't be the one

your secret smile so quaint
in memories foretold
laughing so viciously,
your conscience has been sold

in my face there's no more joy
i'm all that i should be
cracked infidelity,
is all you are to me

you, only you, only you can't be the one

we don't talk anymore
we don't care anymore"

diyor... Her sözü ben, her notası benim.